Title: Abnocent ♥ ผู้ชายร้ายบริสุทธิ์

Pairing: Yunho&Jaejoong | Siwon&Heechul | Changmin&Jihye | Yuchun&Junsu

Genre: Romantic-Comedy

Rating: PG | NC

Author: IRain


 

ภารกิจที่ 5

เรามาแต่งงานกันเถอะ

                     

           

ดวงตาคมเรียวรีได้รูปที่ซ่อนภายใต้เปลือกตาชั้นเดียวกวาดมองการตกแต่งภายในห้องรับแขกส่วนแยกออกมาจากห้องชุดคอนโดสุดหรูคุณดารา ใช่! คอนโดของคุณดารา ยุนโฮกำลังสูดอากาศบริสุทธิ์หายใจร่วมกับนักแสดงชื่อเสียงโด่งดังระดับประเทศภายในห้องรับแขกอย่างเป็นส่วนตัว

 

สองต่อสอง!

           

“ดื่มหน่อยมั้ยฮะ” เจ้าของห้องกลับมาพร้อมกับขวดไวน์พร้อมแก้วทรงสูงสองใบในมือ

           

“เอ่อ...ได้สิครับ” ยุนโฮหยัดกายเต็มความสูงเดินตรงไปยังคุณดารารับสุราชั้นดีในมือบางวางไว้บนโต๊ะกระจกกลางห้องรับแขกอย่างที่ควรจะเป็น โซฟาฝั่งตรงข้ามที่ยุนโฮนั่งยวบลงในยามที่เจ้าของห้องทิ้งน้ำหนักลง

           

“แจจุงอยู่กับน้องชายสองคนน่ะฮะ นั่งดื่มเป็นเพื่อนแจจุงจนกว่าแจจุงจะเซ็นพวกนิตยสารเสร็จได้มั้ยฮะ” เรียวขาเล็กตวัดไขว่ห้างอย่างที่เจ้าตัวชอบทำ กางเกงขาสั้นเนื้อผ้านิ่มสีดำเลิ่กขึ้นจนเห็นผิวขาวเนียนบริเวณต้นขา =..=

           

“ได้ครับ!”           

ยุนโฮตอบรับทันทีที่ห้วงประโยคปลายสายเสนอข้อแลกเปลี่ยนลายเซ็นแสนล้ำค่า ไม่รู้ว่าเหตุผลที่สนองรับข้อเสนอมาจากภารกิจของน้องสาวหรือมาจากความต้องการที่อยากจะพบใบหน้าสวยๆ ของคุณดารากันแน่ ทว่ารู้ตัวอีกทีรถโฟล์คก็จอดเทียบบริเวณลานจอดภายในคอนโดหรูนี่เสียแล้ว

           

เป็นอีกครั้งที่เอ่ยปฏิเสธไม่ทันในยามที่เสียงหวานพร้อมรอยยิ้มสวยๆ เชิญชวนให้แวะเยี่ยมชมภายในห้องชุดชั้นสูงสุดในคอนโด นิตยสารเล่มหนากว่าสิบเล่มนำทางให้ยุนโฮถลำลึกเข้าสู่วังวนแสนสวยงาม รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ย่างก้าวสัมผัสพื้นผิวนิ่มๆ ของพรมแดงเนื้อละเอียดภายในห้องชุดหรูหราเสียแล้ว

           

“รับไว้สิฮะ!” ความเย็นจากแก้วไวน์ที่แนบข้างแก้มเรียกให้ยุนโฮสะดุ้งตัวหลุดจากห้วงภวังค์

 

“ขอบคุณครับ!”

แจจุงหลุดยิ้มในปฏิกิริยาของคุณตากล้อง นิ้วชี้เรียวสวยนึกสนุกทดสอบอาการของแขก นิ้วบางกระดิกนิ้วชี้เข้าหาตัวเองช้าๆ ลอบมองการเคลื่อนไหวของร่างฝั่งตรงข้ามที่เคลื่อนกายโน้มใบหน้าหล่อเข้าใกล้เขาราวกับโดนสะกดจิต

           

“เราจะไม่เซ็นหนังสือกันแล้วเหรอฮะ…” โน้มกายกระซิบข้างใบหู เสียงหวานเติมเต็มสติที่ขาดหายไปเรียกให้ยุนโฮสะดุ้งเฮือกคว้านิตยสารของน้องสาวมอบให้แจจุงแทบไม่ทัน

           

ไวน์คุณภาพชั้นดีกระจายกลิ่นละมุนฟุ้งทั่วบริเวณในยามจุกคอร์กที่รักษาสุรารสเลิศมานานนับหลายปีถูกเปิดออก สีแดงฉานราวกับโลหิตถูกรินเทลงแก้วไวน์ทรงสูงอย่างนุ่มนวลจนเติมเต็มทั้งสองแก้ว

           

แจจุงหยัดกายลุกขึ้นไปเปิดม่านมองวิวทิวทัศน์ยามราตรีของกรุงโซลผ่านกระจกใสจากมุมชั้นสูงสุดของคอนโด ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวดูดีไร้ที่ติ ทุกกริยาการกระทำต่างตกอยู่ภายใต้สายคู่คมที่ไม่สามารถละไปจากคุณดารา

           

“แบบนี้ค่อยได้บรรยากาศหน่อยว่ามั้ยคุณยุนโฮ”           

แจจุงเอื้อมมือคว้าแก้วไวน์ขึ้นชนกับแก้วไวน์ของยุนโฮตามมารยาท คุณดาราหันมายิ้มให้บางๆ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ เมื่อเห็นดังนั้นช่างภาพสุดหล่อก็ยกขึ้นดื่มรวดเดียวตามประสาคนไม่ถนัดดื่มหรือออกงานสังคมอะไรพวกนี้

           

“ขอตัวตามหาปากกามาเซ็นให้คุณยุนโฮสักครู่นะฮะ...ทำตัวตามสบายเลยนะฮะ!”           

ยุนโฮพยักหน้าหงึกๆ คลี่ยิ้มน้อยๆ มือหนายกขึ้นขยี้ดวงตาเมื่อร่างของคุณดาราเริ่มแยกร่างเป็นสองร่าง รอยยิ้มหวานแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จนต้องสะบัดหัวไล่ภาพหลอนออกไปจากห้วงแห่งจินตนาการ

 

♥♥♥

 

           

ร่างผอมเพรียวทิ้งน้ำหนักลงกับฝากระโปรงรถสปอร์ตส่วนตัวของพระเอกสุดหล่อ เวลาล่วงเลยหลังจากเลิกกองมานานนับชั่วโมงจนเข้าสู่ตีสองของวันใหม่ ทว่าเจ้าของรถคันหรูนี่ก็ยังไม่มีวี่แววจะกลับมาเสียที

           

ดูเหมือนว่าวันนี้จะมาเสียเที่ยวซะแล้ว!

           

ห้วงแห่งการตัดสินใจถอยกลับต้องล้มเลิกลงเมื่อร่างของเหยื่อที่เขาหมายหัวเดินตรงเข้ามายังตำแหน่งรถของเจ้าตัว “แพะรับบาปมาแล้ว…” ไม่รอช้ายกกล้องตัวเก่งขึ้นรัวกดชัตเตอร์

           

“สวัสดีฮะแฟนคุณแจจุง!” ด้วยความใจกล้าบ้าบิ่นที่มีอยู่มากทำให้คิมฮีชอลเดินตรงเข้าไปหยอกเย้าเชิงเตือนสติให้เหยื่อรู้สึกตัวเสียหน่อย ทว่ากลับมีเพียงคิ้วหนาที่ขมวดเป็นปมตอบรับแทนคำทักทาย

           

“กลับคนเดียวเหรอแล้วแฟนคุณล่ะ!”

           

“คุณเป็นใครแล้วเรื่องอะไรผมถึงต้องตอบงั้นเหรอครับ!”

           

“อ่อ! พวกปาปารัสซี่ไม่มีงานทำ ถ้าว่างมากก็หางานทำซะนะครับ อย่ายุ่งเรื่องของชาวบ้านให้มากนัก!”           

เหยี่ยวข่าวหน้าสวยได้แต่อ้าปากหวอในน้ำเสียงห้วนๆ ของพระเอกหนุ่ม

           

“ขอตัวนะครับ!”           

ไม่ละทิ้งมารยาทอย่างที่ควรทำ ซีวอนยิ้มมุมปากไม่ลืมโน้มตัวให้กับปาปารัสซี่หน้าหวานอย่างที่เข้าใจ ก่อนเคลื่อนย้ายเข้าไปในตัวรถพร้อมออกสตาร์ทเครื่องยนต์ออกตัวทิ้งให้เหยี่ยวข่าวสบถด่าสาดไล่หลัง

           

“ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่ไอ้พระเอกปากจัด!!”

 

♥♥♥

 

           

อาการมึนเมาเริ่มแผงฤทธิ์เล่นงานชายหนุ่มจนต้องปิดเปลือกตาแน่น ชองยุนโฮไม่ควรดูถูกน้ำองุ่นหมักนี่เลย มือหนาไล่ระดุมทุบขมับเรียกสติให้กลับคืนมา รู้ทั้งรู้ว่าตนเองไม่ยี่หระต่อแอลกอฮอล์ทุกประเภทก็ยังฝืนร่างกายดื่มจนได้

           

ไม่รู้ว่าอาการมึนที่เล่นจนหัวหมุนชักนำให้ความมืดมิดครอบงำให้ยุนโฮนิ่งหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ยังดีที่การนอนหลับเป็นทางออกของอาการมึนเมาครั้งนี้

           

แจจุงกลับมาพร้อมปากกาเมจิกคุณภาพดีที่ใช้เซ็นให้เหล่าแฟนคลับทุกครั้ง คิ้วสวยย่นเข้าหากันเมื่อคุณตากล้องที่ควรนั่งสง่ากลับไถลตัวลงนอนกับโซฟา นักท่องราตรีอย่างเขามองออกตั้งแต่แวบแรกที่อีกฝ่ายกระดกไวน์รวดเดียวจนหมดแก้วจึงไม่แปลกใจผลลัพธ์ที่ออกมาเช่นนี้เสียเท่าไหร่

           

“อ้าว! พี่เพิ่งกลับรึไง!” แจจุงสะดุ้งตัวในยามที่เสียงประตูห้องนอนอีกฝากหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มของน้องชาย ลืมเสียสนิทว่าทุกตีสองของวันชางมินจะลุกออกมาหาของกินประทังกระเพาะหนาของเจ้าตัว

           

“ชางมินช่วยอะไรพี่อย่างสิ”

           

“แล้วนี่ผู้ชายที่ไหน!”

           

“เอ่อ...เพื่อนพี่น่ะ”

           

“นี่ลงทุนมอมเหล้าผู้ชายเลยเหรอ อาจจุมม่าร้ายกาจ!” ชางมินชี้หน้าพี่ชายของตนเองพลางมองสลับกับร่างของชายหนุ่มที่หลับสนิท

           

“เปล่าแจจุงเปล่า! แค่ไวน์แก้วเดียวเองสภาพก็เลย...อย่างที่เห็น” ใบหน้าสวยหงอยลง เรียวปากบางยู่เข้าหากันอย่างอ้อนๆ ตามที่เจ้าตัวชอบทำ

 

“นะชางมินนะช่วยแบกเข้าไปห้องนอนพี่หน่อยสิ!”

           

“ก็ได้ๆ แต่พี่ต้องรับปากว่าผมจะไม่มีส่วนเป็นผู้ต้องหาในคดีข้อหาล่อลวงผู้ชายมาข่มขืนถึงห้องนี้หรอกนะ”

           

“ไอ้บ้า! แต่ความคิดนายก็เข้าท่า!”

           

“เฮ้ย! อาจุมม่าอย่าทำหน้าหื่นกามแบบนี้ดิ!” ชางมินตะโกนเสียงดังในยามที่แจจุงแกล้งกัดริมฝีปากล่างทำหน้าเซ็กซี่

           

“ชางมินถ้าเกิดพี่ทำจริงขึ้นมาล่ะ”

           

“แล้วแต่พี่ละกัน! ผมมีแค่หน้าที่แบกนอกนั้นไม่เกี่ยวไม่มีส่วนรู้เห็นใดๆ” แจจุงหลุดขำในสีหน้าแหยะๆ ของน้องชาย

          

“ล้อเล่นหรอกน่า!”           

เดือดร้อนชางมินที่ต้องเปลี่ยนแผนจากการหาอะไรประทังชีวิตในยามค่ำคืนกลับต้องกลายมาแบกร่างชายหนุ่มปริศนา ชางมินบิดตัวไปมาคลายความเมื่อยล้า เรียวปากกว้างพึมพำหลังจากวางร่างสูงพอๆ กับตนลงเตียงนอนนุ่มของพี่ชาย ห้องนอนส่วนตัวที่คิมแจจุงหวงเสียยิ่งกว่าเวอร์จิ้นของตนเองกลับมีชายหนุ่มแปลกหน้าผ่านเข้ามาอย่างง่ายดาย

           

น่าสงสัย!

ก่อนสมองอันชาญฉลาดจะวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างพี่ชายกับชายหนุ่มแปลกหน้าไปมากกว่านี้กระเพาะอาหารก็ส่งเสียงท้วงร้องโครกครากจนชางมินต้องวิ่งออกจากห้องนอนของพี่ชายตรงไปยังห้องครัว

 

♥♥♥        

           

แจจุงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตัดสินใจกดล็อคลูกบิดประตูห้องนอน เคลื่อนกายทิ้งตัวนั่งลงพื้นเตียงข้างๆ ยุนโฮที่หลับพริ้มบนเตียงนอนนุ่มที่ไม่มีใครล่วงเลยเข้าแตะต้อง ส่วนห้องนอนเป็นพื้นที่แจจุงหวงมาก

 

“คุณตากล้อง…”           

มือบางแผ่กางออกเคลื่อนผ่านเปลือกตาหนาทดสอบการหลับใหล “ยุนโฮ! คุณยุนโฮฮะ!” ทว่ากลับมีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ตอบกลับมา

           

แจจุงเผยรอยยิ้มหวานที่แฝงด้วยความเจ้าเล่ห์ นิ้วเรียวเกลี่ยวาดไปตามโครงหน้าสมบูรณ์แบบของคนที่หลับไม่รู้เรื่องราวใดๆ

 

ยิ่งมองยิ่งน่าหลงใหล

ยิ่งใกล้ยิ่งราวกับอยู่ในฝัน

 

ทว่าฝันครั้งนี้กำลังจะถูกแปรเปลี่ยนให้เป็นความจริง ความฝันใกล้แค่เอื้อมเพียงแค่โอกาสนี้ที่แจจุงจะคว้าไว้ไม่ให้ฝันสลายหายไปในยามเมื่อลืมตาขึ้น

 

“โอกาสแบบนี้ใช่ว่าจะหาได้ง่ายเอาน่าคิมแจจุง!”

 

“ขอโทษนะฮะ!” แจจุงฉวยโอกาสนี้ไล่ปลดกระดมทีละเม็ด เสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดกระดุมลงมาเรื่อยๆ จนหมดทุกเม็ดเผยให้เห็นอกกว้างผิวสีน้ำผึ้ง หน้าท้องแกร่งตามฉบับผู้ชายแข็งแรง เมื่อจัดการปลดเสื้อเชิ้ตออกจากร่างกายส่วนบนเรียบร้อย มือบางจึงเลื่อนต่ำลงจัดการปลดเข็มขัดแบรนด์ดัง

 

ใบหน้าสวยเสหน้าไปอีกด้านในยามที่ลงมือปลดกระดุมกางเกงยีนส์ตัวเท่ห์พลางรูปซิปลงอย่างช้าๆ แจจุงพรูลมถอนหายใจเมื่อผ่านขั้นตอนนี้ไปกว่าครึ่งก่อนจะดึงผ้าห่มผืนหนาปกคลุมช่วงล่างของยุนโฮไว้

 

แจจุงส่งมือเข้าไปข้างในผ้าห่มควานหาตำแหน่งขอบกางเกงยีนส์ ส่งเสียงขัดใจในลำคอ นิ้วเรียวเกี่ยวขอบกางเกงไว้พยายามถอดกางเกงยีนส์ฟิตๆ นี่ออกจากช่วงขายาวและโยนกองรวมไว้ที่พื้นห้อง

 

“ทีนี้ก็เหลือแค่กางเกง-ชั้น-ใน! ไม่นะ! แย่แล้วคิมแจจุง!” ชิ้นส่วนสุดท้ายที่ปกปิดร่างกายสมบูรณ์แบบราวกับนายแบบ เหลือเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียวเท่านั้น!!

แจจุงหยุดชะงักความคิดของแจจุงแองเจิ้ลกับแจจุงเดวิลกำลังตีกันปั่นป่วนในหัวสมอง  

 

“มาถึงขั้นนี้แล้ว!” จิกกำมือบางไว้แน่นก่อนจะตัดสินใจสอดลอดผ่านเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง นิ้วเรียวเกี่ยวขอบกางเกงชั้นใน ทว่าภารกิจที่กำลังจะสำเร็จต้องพังทลายลงเมื่อเจ้าของร่างกายขยับตัว

 

“คุณยุนโฮ!”

 

“แจจุงไม่ได้ตั้งใจ!”

 

“แจจุงขอโทษยกโทษให้แจจุงด้วยนะฮะ!” ห้วงการเคลื่อนจังหวะภายในหัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ แจจุงหลับตาแน่นค่อยๆ เปิดเปลือกตาทีละข้างเมื่อไม่ได้ยินเสียงใดๆ ตอบรับกลับมา ถอนหายใจอย่างโล่งอกอีกครั้งเมื่อคุณตากล้องไม่รู้สึกตัวอย่างที่คาดคิดไว้

 

“ใจหายหมดเลย!”

แจจุงกลั้นใจเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในจัดการออกแรงดึงออกจากขายุนโฮรวดเดียว ทว่าต้องโล่งอกเมื่อมันเป็นเพียงแค่บ็อกเซอร์เท่านั้น

 

Jaejoong’s Mission Complete!!

ภารกิจสำเร็จไปได้ด้วยดีแม้จะเกือบหัวใจวายตายก็เถอะ!

 

แจจุงสวมเพียงชุดคุมอาบน้ำเพียงตัวเดียวเมื่ออกจากห้องน้ำ ไม่ลืมจัดฉากให้เสื้อผ้าของตนกองรวมกับของยุนโฮ มือขาวจัดการไล้ไปตามลำคอลงมือบิดให้ผิวขาวเนียนเกิดรอยแดงเพื่อให้สมจริง เพื่อให้ละครฉากตบตานี้ผ่านไปด้วยดีนักแสดงมืออาชีพจึงจัดเตรียมน้ำแดงข้นๆ ผสมกับกาแฟให้เสมือนเลือดหยดจางลงผ้าปูที่นอนตามด้วยนมสดให้เป็นร่องรอยบางๆ

 

หลักฐานทุกชิ้นส่วนถูกทำลายอย่างเรียบร้อย ขั้นตอนสุดท้ายแจจุงถอดชุดคลุมอาบน้ำพับเก็บไว้ในลิ้นชัก คุณดาราสอดตัวในผ้าห่มผืนหนาปกคลุมร่างเปลือยเปล่าทั้งสองไว้ด้วยกัน

 

“ตื่นขึ้นมารับผิดชอบแจจุงด้วยนะฮะว่าที่คุณสามี!”

 

♥♥♥

 

             

เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบา ทว่ากับดังชัดเจนเมื่อระยะห่างของต้นเสียงนั้นอยู่ใกล้เพียงช่วงแขนเสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นมาอีกระลอกผ่านเข้ามาภายในโสตประสาทปลุกให้ชายหนุ่มร่างสูงสะดุ้งตื่น อาการมึนศีรษะอย่างรุนแรงคือความรู้สึกแรกที่ช่างภาพสุดหล่อตื่นมาพบ

 

ต่อจากนั้นคือภาพเลือนรางที่สะท้อนจากการเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ อย่างสะลึมสะลือ ฝ่ามือหนายกขึ้นกุมขมับเพราะสมองยังคงมึนๆ รู้สึกปวดหัวตุบๆ ตามลักษณะอาการของคนเมาค้าง ชายหนุ่มหยัดกายเอนแผ่นหลังกว้างพาดพิงหัวเตียงนอนอยู่ในสภาพกึ่งนั่งกึ่งนอน เรียวแขนหนายกขึ้นบิดซ้ายขวาไล่ความเมื่อยล้าออกจากร่างกาย

 

ก่อนที่จะพบว่า…

ห้องนอนของเขาเปลี