Title: Abnocent ♥ ผู้ชายร้ายบริสุทธิ์

Pairing: Yunho&Jaejoong | Siwon&Heechul | Changmin&Jihye | Yuchun&Junsu

Genre: Romantic-Comedy

Rating: PG | NC

Author: IRain


ภารกิจที่ 3

เรากำลังเดทกัน

           

เหยียดเรียวแขนบางทั้งสองผ่อนคลายความเมื่อยล้าตอนรับเช้าวันใหม่ รอยยิ้มสดใสสะท้อนเผยขึ้นผ่านกระจก นั่นกลับยากนักที่จะได้เห็นอิริยาบถเช่นนี้ของดาราดังจอมเหวี่ยงแห่งวงการอย่าง...คิมแจจุง

           

“พี่จุนซูวันนี้แจจุงไม่มีตางรางงานใช่รึเปล่า” น้ำเสียงร่าเริงเรียกให้ปลายสายนึกแปลกใจคนในปกครอง

           

‘อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ก็มีวันนี้แหละที่นายว่าง’

           

“งั้น...แจจุงขอเที่ยวสักวันนะฮะสัญญาว่าจะไม่ก่อเรื่องปวดหัวให้พี่จุนซูแน่นอน!”

           

‘เที่ยว?’ เสียงแหลมเล็กเอ่ยทวนถามเจ้าตัวอีกครั้ง

           

“นะฮะ! แค่ชอปปิ้งเองนะฮะพี่…”

           

‘เอางั้นก็ได้! ระวังตัวด้วยล่ะแจจุง ห้ามเป็นข่าวเด็ด-ขาด!!’

           

ทันทีที่ปลายสายเอ่ยตกลงแจจุงก็ตัดสายทิ้ง เผยอาการดีใจจนระงับไว้ไม่อยู่ “คราวนี้ก็เหลือแค่...” นัยน์ตาสวยไล่มองยังรายชื่อที่ตนบันทึกไว้อย่างเจ้าเล่ห์ ไม่รอช้านิ้วเรียวสวยกดต่อสายทันท่วงตามดังใจปรารถนา

           

‘สวัสดีครับ!’ ต้นเสียงทุ้มเอ่ยตอบรับอย่างสุภาพ

           

“น...นั่นคุณยุนโฮรึเปล่าฮะ” ตอบกลับอย่างตะกุกตะกักตั้งตัวรับไม่ถูก

           

ให้ตาย! เกิดอะไรขึ้นกับคนมั่นใจในตัวเองจนไม่สนโลกอย่างคิมแจจุง!!

           

‘ไม่ทราบว่านั่นใคร’

           

“จำแจจุงไม่ได้เหรอฮะ...” ใบหน้าสวยยู่หน้าแสดงอาการไม่พอใจที่ปลายสายไม่ได้ใส่ใจบันทึกเบอร์เขาไว้อย่างที่คิด

           

‘ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรรึเปล่าครับ’

           

“คือ…แจจุงอยากจะได้กล้องถ่ายรูปสักตัวเลยไม่รู้ว่าจะปรึกษาใครดี พอดีแจจุงเห็นเบอร์ของคุณก็เลยลองโทรมาปรึกษาน่ะฮะ” ลอบถอนหายใจที่บทสนทนาที่แสร้งขึ้นนั้นสำเร็จไปได้ด้วยดี บางครั้งอะไรที่ยากๆ ก็สนุกไว้กว่าที่คิด

           

‘แล้วเล็งหรือสนใจกล้องตัวไหนเป็นพิเศษรึเปล่าล่ะครับ’

           

“ยังเลยฮะ! ยังไม่มีอะไรที่สนใจเป็นพิเศษเลยนอกจาก...คุณ

           

‘หืม! อะไรนะครับ!’

           

“ป...เปล่าฮะ! แจจุงยังไม่ได้สนใจกล้องตัวไหนเป็นพิเศษ วันนี้คุณยุนโฮพอจะว่างบ้างรึเปล่า” นิ้วเรียวทึ้งศีรษะตนเองเบาๆ ที่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีตอบสนองรับกลับบทสนทนานี้เลย

           

‘คงว่างช่วงเย็นทำไมเหรอครับ’

           

“ดีเลยฮะ! งั้น...รบกวนช่วยให้คำแนะนำกล้องที่แจจุงจะซื้อได้มั้ยฮะ”

           

‘ถ้าเป็นเรื่องกล้องก็ไม่ขัดศรัทธาเลยครับ!’

           

“เดี๋ยวแจจุงจะส่งข้อความนัดสถานที่อีกทีแล้วเจอกันนะฮะ” แจจุงเผยรอยยิ้มที่แผนการสำเร็จลุล่วงไปได้สวยงาม คาดไว้ไม่มีผิดว่าถ้าหากเป็นเรื่องเกี่ยวกับกล้องอีกฝ่ายคงไม่มีทางปฏิเสธอย่างแน่นอน

           

ไว้เจอกันฮะ

         

 ว่าที่คุณสามีของแจจุง!

           

♥♥♥

           

เครื่องแบบนักเรียนอันเป็นสัญลักษณ์โดดเด่นแห่งโรงเรียนมัธยมปลายอันดับต้นๆ ของประเทศยิ่งดูสง่าเมื่อประดับบนร่างกายอันสมบูรณ์แบบทั้งหน้าตา รูปร่างและสติปัญญาอันเฉียบแหลม องค์ประกอบอันแสนลงตัว…ชิมชางมิน

สายตานักเรียนหญิงหลากคู่ต่างจับจ้องรุ่นพี่ปีสามสุดเพอร์เฟคที่มาพร้อมกับเสียงสัญญาณแห่งการเริ่มต้นชั่วโมงแห่งการเรียนรู้ ชางมินขยับปากอย่างไม่มีเสียงเชิงตักเตือนรุ่นน้องตามนิสัยรักเรียน

 

ไป-เรียน-ได้-แล้ว

ยกยิ้มเมื่อหญิงสาวในชุดเครื่องแบบต่างแยกย้ายเข้าชั้นเรียนราวกับรับรู้คำสั่งตามรูปปากที่ชางมินขยับ แค่นหัวเราะในพฤติกรรมของรุ่นน้องสถาบันเดียวกันที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

“นี่! แกเห็นนิตยสารเล่มใหม่ของพี่แจจุงรึยัง!”

เช้าแห่งการเริ่มต้นสัปดาห์แห่งการเรียนรู้ย่อมมาพร้อมกับบทสนทนาของเพื่อนร่วมชั้นที่ต่างแลกเปลี่ยนเรื่องราวในช่วงเวลาวันหยุด ชางมินหยุดสนใจในบทสนทนาที่ออกไปทางไร้สาระสำหรับนักเรียนหัวดี ขายาวหยุดชะงักเพียงแค่ได้ยินชื่อพี่ชายต่างมารดา เรียวปากกว้างหลุดยิ้มก่อนจะค่อยๆ ทิ้งกายลงโต๊ะเรียนตัวประจำ

ไม่มีใครรู้ว่าชางมินมีความสัมพันธ์กับดารานักแสดงอันดับหนึ่งของประเทศในรูปแบบไหนและชางมินเองก็ไม่ต้องการประกาศให้สังคมรับรู้ว่าตนเองเป็นน้องชายของบุคคลผู้มีชื่อเสียงและทรงอิทธิพลต่ออัตราการทำงานของหัวใจไม่ว่าจะหญิงสาวหรือชายหนุ่ม...พี่แจจุง

แจจุงอาจุมม่าดังใหญ่แล้วนะ!

ไม่เคยบอกกล่าวกับเจ้าตัวว่ารักและภูมิใจในตัวพี่ชายมากขนาดไหน ทว่าการแสดงความรักในฐานะของน้องชายตัวโตอาจจะมีรูปแบบแตกต่างจากบุคคลทั่วไปมากไปเสียหน่อย

ยิ่งรักยิ่งต่อปากต่อคำ

ยิ่งรักยิ่งแกล้ง

นิยามการแสดงความรักในแบบฉบับของชิมชางมิน!

“รูปนี้หล่ออลังการงานสร้างที่สุดอ่ะแก!”

หล่อ?

อาจจุมม่าขี้วีนรายนั้นน่ะนะ!

บทเรียนเคร่งเครียดแห่งสมการดุลเคมีภายในคาบไม่ได้ยั้งให้ชางมินหลุดขำ ภาพใบหน้าสวยยามพี่ชายยู่ปากจนเป็นวงกลมฉายทับซ้อนทำลายภาพลักษณ์เท่ห์ๆ มากด้วยคาริสม่าที่ปรากฏบนนิตยสารจนไม่เหลือชิ้นดี

           

คำว่า ‘หล่อ’ ยังห่างไกลความเป็นจริงอีกหลายล้านปีแสง!

           

“กรี๊ด! จีฮเยดูนี่สิ นี่มัน...เครดิตพี่ชายเธอนี่!” เป็นอีกครั้งที่บทสนทนาเรียกให้เสียงของอาจารย์ในคาบวิชาเคมีไม่มีตัวตนภายในห้วงแห่งการรับรู้ของชางมินอีกต่อไป

           

“โอ๊ะ! จริงด้วย! แบรี่ชองร้ายกาจจริงๆ”           

หญิงสาวหน้าตาน่ารักเจ้าของดวงตากลมโตที่ซ่อนภายใต้ชั้นตาเรียวรีกำลังจับกลุ่มสนทนากับเพื่อนร่วมชั้น กลุ่มหญิงสาวผู้คลั่งไคล้คิมแจจุงกำลังโฟกัสสายตารวมที่นิตยสารชื่อดังฉบับล่าสุด

           

“ฝากพี่เธอขอลายเซ็นพี่แจจุงหน่อยสิจีฮเย นะ! นะ!” ชางมินหันตามทิศทางเสียง หญิงสาวเพื่อนร่วมชั้นรุมเขย่าแขนบางอย่างไม่สนใจบทเรียนหรือใส่ใจอาจารย์ประจำวิชาอีกต่อไป

           

“สอบครั้งนี้ถ้าคะแนนเคมีเธอต่ำกว่าฉันอีกจะไม่แปลกใจเลยชองจีฮเย!”

           

“นายว่าไงนะ!” ได้ผลเมื่อคำพูดแหย่ประสาทเรียกให้หญิงสาวหน้าตาน่ารักหวีดเสียงขึ้น สะบัดแขนของเพื่อนร่วมชั้นที่ออกแรงเขย่าอย่างสุดทน

           

“ตามนั้น!” ยักคิ้วขึ้นก่อชนวนความโมโห สงครามประสาทระหว่างชางมินและจีฮเยต่างเป็นเรื่องปกติภายในชั้นเรียน

           

“ฉันจะสอบคะแนนมากกว่านายคอยดูให้ดี!” เสียงฮือฮาของบรรดาเพื่อนร่วมห้องกลบเสียงอาจารย์ผู้ถ่ายทอดวิชาความรู้แทนที่ด้วยเสียงเชียร์ให้ทั้งสองเปิดศึกกันอย่างเป็นทางการ

           

ใครก็รู้ว่าชางมินอัจฉริยะและไม่เคยตกไปจากอันดับหนึ่ง

           

“จะรอนะ!” ชางมินไหวไหล่ราวกับผู้ถือไผ่เหนือกว่า จนจีฮเยได้แต่กัดฟันกรอดๆ แม้เหล่าเพื่อนๆ ต่างห้าม ทว่าหญิงสาวก็ไม่มีท่าทีว่าจะล้มเลิกความท้าทาย

           

“นายได้เห็นดีแน่ชิมชางมิน!”

           

“กลัวจะแย่ชองจีฮเย!”

           

ช่างเป็นการเปิดศึกสงครามการเรียนได้สมน้ำสมเนื้อ ‘คู่กัดคู่เอก’ แห่งสายชั้นมัธยมปลายปีสามระหว่าง

           

นักเรียนผู้คว้าอันดับหนึ่งแห่งการเรียน  VS นักเรียนผู้คว้าอันดับหนึ่งแห่งแจจุงโอปป้า           

สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร!

♥♥♥

           

หากเปรียบร่างกายมนุษย์เสมือนกล้อง แน่นอนว่าอวัยวะส่วนสำคัญอย่างนัยน์ตาคงเทียบเท่าประสิทธิภาพเลนส์ที่ต่างทำหน้าที่รับภาพและมันจะโฟกัสสิ่งๆ นั้นต่อเมื่อเจ้านายของมันตัดสินใจกดชัตเตอร์ประมวลผลภาพที่ต้องการมาไว้ในครอบครอง

           

ไม่ต่างไปจากทุกคน           

ไม่ต่างไปจากคิมแจจุง!

           

ชายหนุ่มร่างสูงสง่าก้าวเรียวขายาวแทรกผ่านผู้คนที่สัญจรไปมาด้วยบุคลิกมาดมั่น ใบหน้าหล่อเหลาถูกบดบังด้วยแฟชั่นเท่ห์ของหมวกแก๊ปตามสมัยนิยม แผงอกแกร่งเผยรูปร่างผ่านเสื้อยืดสีขาวธรรมดาๆ ทว่ากลับดูดีเมื่ออยู่บนร่างกายอันสมบูรณ์แบบ ลงตัวด้วยกางเกงยีนส์ลุคส์สบายๆ ชวนต้องมนต์สะกดทุกสายตา

           

ลงตัวเผลอถูกสะกดทั้งหัวใจ           

ไม่ปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด!           

คว้าและจับสัมผัสให้หลุดไม่รอดพ้นเงื้อมือคู่นี้

           

แจจุงยกแขนบางสุดแขนแสดงตำแหน่งให้อีกฝ่ายรับรู้ ไม่รู้สึกเสียดายเวลาที่หมดไปกับการรอคอยคนๆ นี้ นึกแปลกใจช่วงแห่งชีวิตนักแสดงระดับต้นๆ ของประเทศอย่างคิมแจจุงผู้ที่ไม่เคยเรียนรู้คำว่า ‘รอ’ กลับได้เผชิญกับคำๆ นี้ ในวันนี้และกับคนๆ นี้

           

ว่าที่คุณสามีในอนาคต...คุณยุนโฮ

          

“ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ”

           

“ไม่เลยฮะ! นานแค่ไหนก็รอได้…” เป็นอีกครั้งที่แจจุงแฝงประโยคชวนคิดได้หลากแง่มุม ลูกแมวตัวน้อยผยองร่างนึกคิดว่าตนเป็นราชสีห์พร้อมจะล่าเหยื่อได้ตลอดเวลา พองขนขู่เหยื่อตัวโตทว่าต้องฟีบขนลงกลับสู่ร่างลูกแมวตัวน้อยขนปุกปุยลงทันตาเห็น

           

เส้นผมสลวยสีน้ำตาลที่จัดแต่งดัดลอนสวยลู่ลงตามรูปทรงหมวกแก๊ปสีดำเท่ห์ๆ ยุนโฮสละหมวกสุดโปรดให้กับนักแสดงชื่อดังที่ละเลยการพรางตัวจากบรรดาแฟนคลับหรือนักข่าวที่อาจจะแอบแฝงมากับบุคคลทั่วๆ ไปที่สัญจรไปมาภายในห้างสรรพสินค้าสุดหรูแห่งนี้

           

โลกมายาแฝงใต้ความหมายเดียวกับ ‘วงการบันเทิง’ เส้นทางที่ชายหนุ่มเรียนรู้วิถีการเอาชีวิตรอดกับกล้องตัวเก่งจนมีชื่อเสียงระดับแถวหน้าแห่งวงการสื่อมวลชน ด้วยภาพลักษณ์นิ่งๆ ประกอบเข้ากับความหล่ออันสมบูรณ์แบบเป็นเอกลักษณ์โดดเด่นจนถูกขนานนาม ‘เจ้าชายน้ำแข็ง’ หรืออีกนัยหนึ่งภายใต้เจ้าของเครดิต ‘แบรี่ชอง’

           

“ระวังตัวหน่อยสิครับคุณดารา!” ปกป้องด้วยสัญชาตญาณความเป็นมืออาชีพ วงการโลกสวยแสนหลอกลวงล้วนมากด้วยอันตราย หากเพียงก้าวผิดพลาดแม้ก้าวเดียวก็พร้อมที่จะมีผู้คนมากหน้าหลากตาเหยียบซ้ำโดยไม่มีโอกาสก้าวกลับไปแก้ไขใดๆ

           

ป้องกันไว้ดีกว่าแก้ไข!

           

“ขอบคุณฮะ…” แม้ทรงผมสวยที่ถูกออกแบบจัดแต่งโดยช่างทำผมระดับมืออาชีพจะถูกทำลายอย่างไม่เป็นทรง หากแลกกับมือคู่อบอุ่นที่ประคองจัดทรงหมวกให้ลงตัวพอดีศีรษะพร้อมระยะห่างเพียงแค่คืบจากใบหน้าหล่อ

           

ยอม!           

ยอมแลกแม้มันจะไม่คุ้มกับเสีย

           

แจจุงสัมผัสผ่านสิ่งที่ไม่เคยได้รู้สึกถึงการอัตรารุนแรงหนักหน่วงถึงขนาดนี้ มือขาวยกขึ้นกอบกุม ‘หัวใจ’ ที่กลับมาเคลื่อนไหวหลังจากที่มันหยุดทำงานหนักแบบนี้มานานนับจนลืมไปแล้วว่ามีอวัยวะส่วนนี้ภายในร่างกาย

           

หัวใจเริ่มต้นทำงานขึ้นใหม่อีกครั้ง!           

ทำงานหนักเกินอัตราการควบคุม

           

“แจจุง! คุณแจจุง! ออกเดินทางตามหากล้องตัวเก่งกันเถอะครับ”

           

“เอ่อฮะ!”

           

จุดโฟกัสสายตาไม่สามารถละจากแผ่นหลังกว้างที่เคลื่อนระยะห่างพอควร ขายาวก้าวนำทางอย่างคล่องแคล่ว สับเปลี่ยนเข้าออกตามร้านกล้องราคาแพง รักษาระยะประชิดพอสมควร

           

ภายใต้ภาพลักษณ์ช่างภาพระดับมืออาชีพยิ่งดูน่าเสน่หายามแนะนำสรรพคุณของกล้องหลากชนิด เจรจาช่างพูดไม่สมบุคลิกนิ่งๆ หยิ่งๆ รวมถึงสิ่งที่ทุกคนต่างขนานนาม

           

เจ้าชายน้ำแข็ง           

ยิ่งรู้จักยิ่งน่าค้นหา!

           

“เหนื่อยมั้ยฮะ แวะทานไอศกรีมกันหน่อยมั้ย” แจจุงหลุดยิ้มให้กับความอดทนของอีกฝ่าย

           

ระหว่างทางเดินการเปลี่ยนร้านเพื่อการแนะนำกล้องครั้งนี้ถูกสับเปลี่ยนเดินวนไปมานับหลากร้าน ปล่อยให้เวลาหมดไปกับการเดินเคียงข้างตากล้องสุดหล่อแห่งวงการ ยกข้ออ้างสิ่งโปรดปรานอย่างกล้องให้ชายหนุ่มหมดข้อปฏิเสธการชักชวนครั้งนี้

           

จุดประสงค์เรื่องกล้องเป็นเพียงเรื่องบังหน้าเท่านั้น           

ตระเตรียมแผนการอย่างรอบคอบ

           

“ชอบทานไอศกรีมเหรอครับ”

           

“ถ้ารองจากคุณ...ก็คงใช่!” แจจุงกระชับหมวกแก้ขัดเขิน เผลอหลุดประโยครุกเร้าอีกฝ่ายจนได้

           

“อะไรนะครับ!”

          

“รอตรงนี้นะห้ามหนีไปไหน! เดี๋ยวจะหลงทาง...” รัก… ถ้อยคำสุดท้ายรูปปากสวยเพียงขยับปากไม่เปล่งเสียงออกใดๆ ตัดบทด้วยการไปยืนต่อแถวซื้อไอศกรีมทิ้งให้เสือยิ้มยากอย่างยุนโฮหลุดยิ้มในแววทะเล้นของคุณดารา 

           

ผู้คนเริ่มพลุกพล่านยืนรายล้อมรอบร้านไอศกรีมชื่อดัง เสียงซุบซิบพร้อมสายตาหลากคู่จดจ้องมองไปยังร่างคุ้นตาที่สะท้อนผ่านตามสื่อต่างๆ ยุนโฮสังเกตท่าทางไม่ดีจึงตัดสินเดินตรงไปคว้าแขนบางที่ยังรับออเดอร์ไม่ครบ ก่อนหยิบธนบัตรมูลค่าเกินราคาไอศครีมวางทิ้งไว้ที่เค้าน์เตอร์

  &nb