Title: Abnocent ♥ ผู้ชายร้ายบริสุทธิ์
Pairing: Yunho&Jaejoong | Siwon&Heechul | Changmin&Jihye | Yuchun&Junsu
Genre: Romantic-Comedy
Rating: PG | NC
Author: IRain
 
 
ภารกิจที่ 2
เป้าหมายมีไว้พุ่งชน
 
 

           

แสงแดดอ่อนของยามเช้าลอดผ่านทางซอกเล็กๆ ของผ้าม่านกำมะหยีสีแดงเข้มขลิบดิ้นทองเข้ามาภายในห้องคอนโดหรูย่านไฮโซย่านอับกูจอง แน่นอนว่าหากใครอยากเห็นคิมแจจุงหรือดาราดังๆ ล่ะก็มาย่านนี้คงไม่พลาดแน่นอน!!

 

   

แจจุงอยู่ในชุดเสื้อซีทรูบางเบาสีขาวตัวโคล่งกับกางเกงยีนส์ขาสั้นตัวสบาย ระบายยิ้มสดใสอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หมุนตัวสำรวจการแต่งกายหน้ากระจกเงาบานใหญ่

 

           

“ถ้าคราวนี้พลาดอย่ามาเรียกคิมแจจุงเสียให้ยาก!”

 

           

หมุนลูกบิดประตูห้องนอนเปิดออกก่อนจะวิ่งกระโดดกอดอีกร่างที่นั่งจุมปุกอยู่กับเครื่องเล่นเกมกลางห้องนั่งเล่น ทว่าอีกฝ่ายกลับนิ่งเฉยราวกับเขาไม่มีตัวตน แจจุงกอดเอวหนาให้แน่นยิ่งขึ้นเรียกร้องความสนใจจากอีกฝ่ายที่เอาแต่จ้องหน้าจอทีวีไม่ขยับ

  

           

“ชางมินนน!”

 

           

“ว่าไงครับป้า!” แจจุงผลักหัวน้องชายด้วยความหมั่นไส้ก่อนลุกขึ้นเดินตึงตังไปบังหน้าทีวีมิด

 

           

“ไอ้ชางมิน!!”

 

           

“ตูดใหญ่บังมิดจอเลยนะครับ แหม!”

 

           

“นี่! นายว่าพี่เซ็กซี่รึยัง!”           

ชางมินหัวเราะเสียงดังลั่นเมื่อได้ยินคำถามบวกกับสีหน้าจริงจังนั่นอีก

 

           

“ต่อให้พี่ยืนแก้ผ้าก็ยังห่างไกลคำว่าเซ็กซี่อีกเยอะอ่ะ! ฮ่าๆ”

 

           

“ไอ้น้องเลว!!” แจจุงเดินไปเตะป๊าบเข้าที่ก้นของน้องชายที่ไม่มีทีท่าว่าจะขยับออกจากเครื่องเล่นเกมบ้านี่เสียที

 

 

           

“คอยดูนะเวรกรรมจะตามสนอง!”           

แจจุงเบ้หน้าย่นจมูกไม่พอใจเดินกระแทกเท้าเสียงตึงตังตรงไปยังห้องครัว เลื่อนเก้าอี้ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพลางคิดน้อยใจน้องชายจอมกวนประสาทอย่าง ‘ชิมชางมิน’ น้องชายต่างบิดาที่เติบโตและอยู่ภายใต้การดูแลพี่ชายช่างเอาแต่ใจอย่าง ‘คิมแจจุง’ มาตั้งแต่สูญเสียสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวไป

 

           

ติ๊ดด!           

เสียงคีย์การ์ดที่ดังเข้ามาถึงข้างในห้องครัวเรียกให้แจจุงยิ้มกริ่มอย่างพอใจ ไม่นานนักก็ปรากฏผู้จัดการตัวเล็กพร้อมกับใครอีกคนที่หอบหิ้วของอยู่ทางด้านหลังของจุนซู

         

“พี่ยูชอน!!” แจจุงวิ่งผ่านร่างของจุนซูตรงเข้าไปกอดชายหนุ่มอย่างออดอ้อน หากวันไหนที่ไม่หาเศษหาเลยลวมลามแฟนคุณผู้จัดการวันนั้นคงเป็นวันวิกฤตหนักของแจจุง

 

 

“เห็นผู้ชายเป็นไม่ได้!” เสียงเข้มเสียงหนึ่งเรียกให้แจจุงเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ คู่กัดขาประจำสลับแซะกันและกันตลอด

 

 

“โหไอดอล! พูดถูกใจผมมากเลยพี่ ไฮไฟว์!” ชางมินพูดแทรกก่อนจะยืนขนาบข้างร่างที่สูงพอกัน มือหนาทั้งสองแปะป๊าปกันอย่างสะใจที่เห็นสีหน้ายู่ยี่ของแจจุง

 

 

“ไอ้น้องอกตัญญู!!”

 

 

“ไม่เอาน่าที่รัก โอ้ว! วันนี้ที่รักของผมเซ็กซี่สุดยอด!!” คู่ปรับเบอร์หนึ่งเบิกตาโตไล้ผ่านเสื้อตัวบางนึกแกล้งให้แจจุงสติแตกเล่น

 

 

“ไอ้ซีวอน! ไอ้บ้า! ไอ้ทะลึ่ง! ไอ้พระเอกใจโฉด!” แจจุงรีบเอาแขนทั้งสองข้างบดบังเสื้อตัวบางให้พ้นสายตาที่แสร้งทำหื่นกามของซีวอน

 

 

“พี่น่าจะดีใจนะพี่แจจุง!”

 

 

“พี่ซีวอนรู้มั้ยเมื่อเช้ามาถามผมใหญ่เลยว่าพี่เซ็กซี่มั้ยชางมิน ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะของซีวอนประสานกับชางมินกันจนดังคับห้องครัว เรียกให้จุนซูและยูชอนอดที่จะส่ายหัวกับปฏิกิริยาเหมือนเด็กไม่รู้จักโตของทั้งสาม

 

 

“พี่ยูชอนจัดการดาราในสังกัดพี่ให้แจจุงเลย!” แจจุงควงแขนด้านซ้ายของยูชอนก่อนจะถูแก้มบางอย่างอ้อนๆ กับไหล่หนา

 

           

แค่นี้ก็ฟินละ -..-

 

 

“ไหล่และแขนพี่ยังว่างนะน้อง ไปยุ่งอะไรกับแฟนพี่จุนซู มานี่เลยมาเบบี้”

ใครบ้างที่จะได้เห็นมุมทะเล้นๆ จากพระเอกขี้เก๊กมาดขรึมอย่างซีวอน

 

 

บุคลิกสุดสง่าที่เผยปรากฏบนจอโทรทัศน์ต่างเป็นที่หลงใหลได้ไม่ยากในหมู่หญิงสาวไม่ว่าจะเป็นวัยรุ่น วัยทำงานหรือแม้กระทั้งเหล่าแม่บ้านก็ตาม ทั้งหมดในตัวของ ‘ชเวซีวอน’ ทำให้ชายหนุ่มขึ้นแท่นเบอร์หนึ่งของนักแสดงหน้าใหม่ได้ไม่ยาก

 

 

“อย่างนายน่ะอีกร้อยชาติ!” แจจุงย่นปากจนแทบชิดจมูก

 

 

“โถ่! ถ้าแฟนวอนแจรู้ล่ะแย่เลย”

 

 

ใช่!! ทั้งเขาและซีวอนถูกจับให้เป็นกระแสคู่รัก ‘วอนแจ’ ที่เรียกขนลุกซู่ให้แจจุงได้ไม่น้อย ด้วยความที่พี่จุนซูและพี่ยูชอนเป็นแฟนกันเลยทำให้ทั้งเขาและซีวอนถูกพ่วงให้เจอกันบ่อยๆ จนเหล่าบรรดาแฟนคลับที่เห็นก็ต่างคิดเลยเถิด จิ้นกันไปถึงไหนต่อไหน คิมแจจุงพูดได้คำเดียว

 

 

มันคิตตี้มาก!!

อ๊า! คิตตี้ ><

 

 

Rrrrrrrrrr…Rrrrrrrrrr~

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์เครื่องบางของจุนซูเรียกให้ทั้งคนทั้งห้องสนใจ จุนซูยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะขอตัวออกไปรับโทรศัพท์ ไม่นานนักร่างเล็กก็วิ่งพรวดพราดกลับเข้ามาภายในห้องครัวด้วยสีหน้าไม่ชอบมาพากลนัก

 

 

“เอ่อ แจจุง...” จุนซูกำมือถือแน่นราวกลัวว่ามันจะหล่นหาย

 

 

“มีอะไรเหรอฮะพี่จุนซู!”

           

“คือนิตยสารแอลเรียกให้นายไปถ่ายแบบใหม่ ช่างภาพทำไฟล์หายอะไรสักอย่างน่ะ”               

จุนซูตัดสินใจพูดพลางมองสีหน้าของดาราในสังกัดอย่างเกรงใจ แจจุงเป็นคนที่ไม่ชอบทำอะไรซ้ำซากและด้วยอารมณ์ที่คาดเดายากของแจจุงทำให้เขากังวลคำตอบเพราะจุนซูรู้ดีว่าคำตอบจะออกมาในรูปแบบไหน

           

ทว่า!           

“ได้สิฮะ! รีบไปกันเถอะพี่จุนซูเดี๋ยวสาย! รอแจจุงไปเอากระเป๋าก่อนนะพี่” จุนซูเบิกตากว้างอย่างตกใจในปรากฏการณ์แจจุงลุคใหม่สะดวกใช้งานไฉไลกว่าเดิม

           

รีบไป!           

เดี๋ยวสาย!           

หูเขาไม่ฝาดใช่มั้ยที่ได้ยินคำเหล่านี้หลุดมาจากปากของคิมแจจุง!!

           

“พวกพี่เชื่อผมมั้ย คนอย่างพี่แจจุงน่ะถ้าจะหลุดประโยคพวกนี้ออกมาล่ะก็ หนึ่ง...ไม่ที่นั่นมีผู้ชายหล่อๆ ก็ต้อง สอง...เจอเป้าหมายที่พร้อมจะพุ่งชน!”           

ทั้งยูชอน ซีวอนและจุนซูต่างพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับความคิดเห็นของชางมิน

           

“งั้นเดี๋ยวผมไปส่งแจจุงเองนะครับพี่จุนซู!” ซีวอนออกอาสาเป็นสารถี ทุกคนวางใจฝากแจจุงในการดูแลของพระเอกหน้าใหม่ ไม่มีใครที่กล้าท้าทายอำนาจมืดของดาราจอมเหวี่ยงนอกจากซีวอน

 

 

 

♥♥♥ 

 

 “หึ! ไฟล์ไม่หายได้ไงในเมื่อมันอยู่กับแจจุงนี่นา” ฉายแววยิ้มร้ายจ้องมองแผ่นเมมโมรี่สีดำขนาดเล็กที่อยู่ในมือบาง

           

ทั้งหมดถูกวางแผนอย่างรอบคอบโดยสิ้นเชิง ในเมื่อราชสีห์ยังเคยพลาดการขยุ้มเหยื่อให้อยู่หมัดภายในครั้งแรก ครั้งต่อไปมันก็เรียนรู้ที่จะให้กรงเล็บอันแหลมคมขย้ำปลิดลมหายใจของเหยื่อโดยไม่ปล่อยให้พลาดโอกาส

           

“ครั้งนี้ถ้าปล่อยให้พลาดก็ไม่ใช่คิมแจจุงแล้ว!” สลัดกายออกจากห้องนอน ใบหน้าสวยยิ้มร่าเริงเสียทุกคนภายในห้องนั่งเล่นนั้นแปลกใจ

           

“ไปกันได้ยังฮะพี่จุนซู” กระชับกระเป๋าหลุยส์คอลเลคชั่นใหม่ล่าสุดอย่างมุ่งมั่นพร้อมออกเดินทางสุดเปี่ยม

           

“ฉันไปส่ง!”

           

“เอ๋? ถ้าจะไปก็รีบๆ เดี๋ยวเสียเวลา” คิ้วตัวสวยขยับเสียจนยู่เข้าหากันพลางมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของพระเอกคู่ปรับอย่างไม่เข้าใจ

           

“ก่อนไปรบกวนเปลี่ยนเสื้อด้วย! ไม่รับประกันความปลอดภัยระหว่างทางนะคุณคิม”

ซีวอนยิ้มกริ่มเมื่อนัยน์ตาคู่สวยถลึงมองมายังเขาพร้อมโอบกอดปกปิดร่างกายด้วยเรียวแขนบางทั้งสอง

           

“ไอ้บ้า! ไอ้ทะลึ่ง! ไอ้พระเอกโรคจิต!” ทุกคนต่างส่ายหน้า ระเบิดหัวเราะให้กับแจจุงที่วิ่งถลาเข้าไปภายในห้องนอนอย่างรวดเร็วปานจรวด

 

 

♥♥♥

 

           

บรรยากาศระหว่างทางของทั้งคู่เต็มไปด้วยความเงียบงันมีเพียงเสียงเพลงคลอเบาๆ ทว่าสายตาคมกลับชำเลืองมองตุ๊กตาหน้ารถไม่ห่าง เริ่มชะลอความเร็วหักเลี้ยวพวงมาลัยเข้าเทียบจอดเมื่อถึงจุดหมายปลายทาง แจจุงยังคงนั่งกอดอกนิ่งไม่มีทีท่าขยับกายลงรถ ซีวอนเผยยิ้มมุมปากพลางโน้มตัวลงไปใกล้ๆ เรียวแขนหนาทั้งสองคร่อมดาราหน้าหวานไว้ทั้งร่าง

           

“อ๊ะ! นายทำบ้าอะไร!” ดันอกแกร่งไว้ด้วยความตกใจในการกระทำของซีวอน

           

นัยน์ตาคู่สวยเบิกโพลงเมื่อใบหน้าของทั้งคู่ใกล้แค่เพียงปลายจมูก ซีวอนเผลอสบดวงตาสีนิลราวกับมนต์สะกดยิ่งมองใกล้ๆ ใบหน้าขาวเนียนนั้นก็ยิ่งดึงดูดชวนหลงใหล

           

“ชเวซีวอน!”           

ทว่าน้ำเสียงหวานกลับเรียกสติให้กลับมาทันตัวไว้ได้ทัน “เรียกแบบนี้อยากใช้นามสกุลชเวรึไง! เห็นแบบนี้ฉันก็เลือกนะ!”

 

 

“หยาบคายมาก!”

 

 

“นายเห็นกลุ่มแฟนคลับตรงหน้าสตูดิโอนั่นใช่มั้ย รู้นะว่าต้องทำยังไง” ไหวไหล่หนาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ปลดสายเบลท์ออกจากแจจุงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้า

           

“รู้! รู้น่า!!”           

ซีวอนอมยิ้มให้กับแจจุงที่ทำใจดีสู้เสืออย่างเขา ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถเดินอ้อมไปยังฝั่งที่นั่งข้างคนขับแล้วเปิดประตูออกให้อีกคนเดินลงมาอย่างสุภาพบุรุษตามภาพลักษณ์ของเขาพลางยื้อดึงกระเป๋าสุดหวงของแจจุงมาถือไว้เสียเองโดยไม่ลืมคว้าข้อมือบาง

           

ทว่านั้นกลับเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่สรรค์สร้างให้เหล่าบรรดาแฟนคลับประทับใจ แต่ใครอีกคนกลับอดสั่นไหวหัวใจเต้นระรัวคล้อยตามไม่ได้แม้จะย้ำเตือนกับตนเองเสมอว่าระหว่างทั้งคู่

           

เป็นเพียงภาพลวงตา!

           

แจจุงสะบัดพันธนาการทิ้งอย่างไม่ใส่ใจเมื่อพ้นสายตาจากเหล่าบรรดาแฟนๆ ก่อนเดินนำลิ่วเข้าไปยังห้องแต่งตัวที่ทีมงานนัดไว้แต่แรก

           

“กรี๊ด! แกนั่นมันคุณซีวอน!”           

แจจุงส่งสายตาเขียวปั๊ดให้เหล่าบรรดาคอสตูมที่ดูดีใจออกหน้าออกตาที่ได้พบซีวอนมากกว่าการที่พบเขา

           

“ยินดีที่ได้พบนะครับ” พระเอกหน้าใหม่ส่งรอยยิ้มเทพบุตรให้เหล่าทีมงานอย่างเป็นมิตร

           

“ขอโทษนะฮะ! แจจุงต้องการสมาธิอย่างมาก กรุณาอย่าส่งเสียงดังรบกวน!” ปิดหนังสือนิตยสารกระแทกวางบนโต๊ะเครื่องแป้งแสดงอาการไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเจน

           

“คุณแจจุงครับทีมงานพร้อมแล้วครับ!”           

พยักหน้ารับรู้พลางหมุนซ้ายขวาสำรวจความเรียบร้อยของตนเองผ่านกระจกใส ก่อนจะเสมองไปยังร่างสง่าที่นั่งรอบนโซฟา “ไม่ต้องตามมาล่ะ! รออยู่นี่แหละฉันไม่ก่อเรื่องปวดหัวให้พี่จุนซูแน่นอน! รับรอง!”

 

 

♥♥♥

       

“ขอบคุณนะครับคุณแจจุงที่ให้ความร่วมมือกับทีมงานเราเป็นอย่างดีแล้วก็ต้องขอโทษที่ผมไม่ระมัดระวังทำจนทำไฟล์งานหายไป”

           

“ขอโทษจากใจจริงนะครับ!”

           

“เรื่องนั้น...ไม่เป็นไรหรอกฮะแจจุงเข้าใจ” รอยยิ้มหวานเผยด้วยน้ำเสียงหวานอ่อนโยนเมื่ออยู่ต่อหน้า ‘เหยื่อ’

           

กวางน้อยของแจจุง ><           

เจ้าชายน้ำแข็งคุณ ‘ยุนโฮ’ พร้อมที่จะละลายด้วยฝีมือของราชสีห์อย่างแจจุงรึยังฮะ

           

ถ้ายังไม่ทันตั้งตัวก็ขอให้เตรียมใจไว้ตั้งแต่วินาทีนี้!

           

“งั้น...หวังว่าคราวหน้าจะได้ร่วมงานกันใหม่นะครับ” มือหนายื่นรอจับมือเช็คแฮนด์แบบวัฒนธรรมตะวันตก

           

“ได้สิฮะ! อ๊ะ! โทรศัพท์ของแจจุง เอ่อ...มีใครเห็นโทรศัพท์มือถือของแจจุงบ้างมั้ยฮะ”           

มือบางที่กำลังยื่นประกบมือหนาชะงักกลางคันพลางเอ่ยถามหาเครื่องมือสื่อสารของตนอย่างตระหนก

           

“คุณแจจุงวางไว้แถวไหนเหรอครับ...”

           

“ก...ก็แถวนี้น่ะฮะ” หลบสายตาล่อกแล่กด้วยการแสร้งควานหาสิ่งของแถวบริเวณหลังโต๊ะทำงานที่มีอุปกรณ์กล้องเยอะแยะเต็มไปหมด

           

“คุณแจจุงลืมไว้ที่อื่นรึเปล่าครับลองนึกดูดีๆ”

           

“แจจุงก็ไม่แน่ใจ! คุณยุนโฮลองกดโทรหาเบอร์แจจุงให้หน่อยสิฮะ”

           

“ได้ครับได้!” มือหนาควานหาโทรศัพท์เครื่องบางยื่นส่ง ทว่าคุณดาราจอมวางแผนกลับยกยิ้มเมื่อสมาร์ทโฟนของยุนโฮตกอยู่ภายใต้มือเขา นิ้วเรียวสวยกดพิมพ์ตัวเลขครบถ้วนอย่างจงใจ

           

เท่านี้เราก็หนีกันไม่รอดแล้วล่ะฮะ!           

หลุดไม่พ้นอย่างแน่นอนแจจุงรับประกัน!

           

ทันทีที่ได้ยินเสียงตอบรับแจจุงก็กดตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว ทว่าคงเร็วไม่พอ