Title: Service Love ♥ ผู้ชายขายบริการ

Pairing: Yunho&Jaejoong | Changmin&Junki | Yuchun&Junsu | Siwon&Heechul | Kyuhyun&Sungmin 

Genre: Family | Romantic-Drama

Rating: PG | NC

Author: IRain


รับบริการที่ 22

 

ทันทีที่เดินเข้ามาภายในบริษัทบรรดาพนักงานทั้งหญิงและชายต่างพากันก้มหัวเคารพท่านประธานอย่างเคย ทว่ากลับพากันส่งเสียงกระซิบกระซาบพลางมองไปทางเด็กหญิงน่าตาน่ารักราวกับตุ๊กตาที่ถูกร่างสูงสง่าเดินจูงมือเข้ามา


“คุณเฮรา เรียกชางมินมาพบผมด้วยนะ” ยุนโฮหยุดที่โต๊ะทำงานเลขาสาวก่อนจะหายเข้าไปในส่วนของห้องทำงาน คิ้วสวยขมวดพลางมองหน้ารุ่นพี่ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม


“พี่! เด็กนั่นที่มากับคุณยุนโฮใครเหรอฮะ” จุนกิเอ่ยถามเฮรา ไม่ปล่อยให้ความสงสัยวิ่งวุ่นตีกันภายในหัว


“ไม่รู้สิ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของท่านถ้าท่านไม่พูดเราก็ไม่มีสิทธิ์ถาม นั่นเป็นมารยาทที่ดีของพนักงานนะจุนกิ”

ตวัดหางตามองรุ่นน้องพลางต่อสายไปยังแผนกบริหาร

♥♥♥

 

“ยอนแจ สวัสดีคุณอารึยังลูก” เรียกความสนใจเจ้าตัวเล็กแม้ขายาวๆ อีกข้างยังก้าวเข้ามาไม่ถึงภายของห้องทำงานของเขาเสียด้วยซ้ำ ชางมินชะงักเมื่อ  ยุนโฮเอ่ยบอกกับเด็กหญิงน่าตาน่ารักนั่นว่าเขาเป็นอา


พี่ยุนโฮมีลูกแล้วงั้นเหรอ...


ชางมินได้เพียงตอบยิ้มและรับไหว้ของเด็กน้อยที่มีศักดิ์เป็นหลานสาว  อดไม่ได้ที่จะแอบลอบมองใบหน้าเล็กๆ ขาวๆ สลับกับยุนโฮ


ว่าแต่...ใครกันที่เป็นแม่ของเด็กคนนี้


“คุณอาไหนเหรอคะ ยอนแจรู้จักแต่คุณอาหมอนะ” มือป้อมๆ ละจากดินสอสีที่ระบายสมุดวาดรูปก่อนจะมองหน้าคุณอาคนใหม่ด้วยแววตาสงสัย


“นี่คุณอาชางมิน คุณอาเป็นเพื่อนของคุณแม่ด้วยนะ”


“เพื่อนคุณแม่เหรอคะ พายอนแจไปหาคุณแม่หน่อยได้มั้ยคะ”


เพียงได้ยินว่าคุณแม่เท่านั้นแหละ ร่างเล็กก็วิ่งดุกดิกๆ จากโซฟาหนาที่อยู่อีกฟากฝั่งห้องตรงไปเขย่าขาคุณอาคนใหม่อ้อนให้พาไปหาคุณแม่ที่ไม่ได้เจอหน้ามานานนับสัปดาห์


“เอ่อ คุณแม่หนูเป็นเพื่อนของคุณอางั้นเหรอ”

ใบหน้ากลมๆ พยักพเยิดกับคำถามของชางมิน


“ยอนแจ มานี่มาลูก” เจ้าตัวเล็กวิ่งเข้าอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของคุณพ่อ แขนสั้นโอบรอบคอหนาแน่นเมื่อยุนโฮอุ้มลูกสาวด้วยแขนแกร่งเพียงข้างเดียว


“ว่าแต่...พี่เรียกผมมามีเรื่องอะไรงั้นเหรอครับ”


“ก็จะให้นายพาหลานไปหาแม่เขาไง”


“แม่?” ชางมินขมวดคิ้วขุ่นอย่างไม่เข้าใจ ทว่ายุนโฮยิ้มเย้ยก่อนจะหันไปให้ความกระจ่างแก่น้องชายต่างมารดา


“แจจุงไง...คุณแม่ของยอนแจ”


“มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!!”


“แต่ก็เป็นไปแล้ว พี่มีหลักฐานมาให้นายดูด้วยนะ นี่ไง!”

มือหนาเปิดแฟ้มหนาออกแล้วดึงกระดาษเพียงแผ่นเดียวในนั้นออกมา ลายมือคุ้นตาพร้อมชื่อที่อยู่เคียงข้างลายเซ็นของยุนโฮทำเอาชางมินเบิกตากว้าง ใจกระตุกวาบไปชั่วขณะ


“นี่มัน...อะไรกัน”


“ทะเบียนสมรสไง หึ! นายคงไม่คิดจะเป็นชู้กับพี่สะใภ้หรอกนะ!”


“ผมจะไปถามแจจุงให้รู้เรื่อง!”


“ไม่พาหลานไปด้วยหน่อยเหรอ”

กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะหันกลับไปหอมแก้มลูกสาวยกใหญ่

♥♥♥

 

แจจุงกำมือแน่นเมื่อเห็นร่างที่ต้องการจะพบมากที่สุด ใบหน้าคมฉายรอยยิ้มให้กับพนักงานที่อยู่บริเวณโรงอาหารหรูของบริษัทอย่างมีความสุข


ชองยุนโฮ...


เหล่าพนักงานไม่ว่าชายหรือหญิงก็ต่างแปลกใจเมื่อเห็นร่างท่านประธานลงมารับประธานมื้อเที่ยงภายในโรงอาหารพร้อมกับเหล่าพนักงาน จมูกโด่งรั้นได้รูปสวยสูดหายเข้าลึกระงับอารมณ์แล้วเดินตรงดิ่งไปยังจุดเป้าหมาย


แจจุงหยุดอยู่ตรงร่างสูงส่งสายตาแววโรจน์ก่อนจะกระชากมือหนาให้เดินตามทิศทาง ตั้งใจว่าจะดึงคนตัวสูงให้ไปคุยในที่เงียบๆ ตามลำพัง ทว่ากลับไม่เป็นอย่างใจต้องการเมื่อยุนโฮยื้อแขนบางไว้พร้อมกระชากเข้าสู่อ้อมกอด


“ปล่อย! นายทำบ้าอะไร!”

แจจุงดิ้นขลุกขลักออกจากพันธนาการเมื่อบรรดาพนักงานต่างจ้องมองมาทางเขาและยุนโฮที่ยืนกอดกันกลมกลางโรงอาหารบริษัท


“ชู่ว! อย่าเสียงดังนักสิ คนอื่นเขามองกันใหญ่แล้ว”

ยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเย้ยเยาะให้คนตัวบางให้กระฟัดกระเฟียดเล่น


“นายก็ปล่อยฉันซะทีสิ!”


“ฉันปล่อยนายตั้งนานแล้วนะ นายเองที่เป็นคนเริ่มไม่ใช่รึไง! อยากให้กอดก็ไม่บอก” ยุนโฮยกแขนทั้งสองข้างอ้าออกรอรับร่างบาง


“ไอ้บ้า!!” แจจุงรวบแรงที่มีน้อยนิดผลักให้คนตรงหน้าถอยห่าง


จนกระทั่ง...


“คุณแม่ขา” ร่างป้อมๆ ที่ไม่รู้วิ่งมาจากทางไหนกระโดดกระโจนเข้าใส่ร่างของคุณแม่คนสวยอย่างเต็มแรง


“ยอนแจ!!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นเจ้าตัวแสบภายในบริษัท แจจุงย่อตัวลงหอมแก้มนุ่มซ้ายขวาฟอดใหญ่อย่างลืมตัว


อย่างน้อยเขาก็ไม่ควรเอาเด็กมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!!


“คุณหนู แฮ่กๆ ทำไมถึงไม่รอเฮราเลยล่ะคะ” เฮราหยุดหอบหายใจเมื่อวิ่งไล่จับลูกสาวของท่านประธานไว้ได้ทัน


“คุณแม่เคยบอกแล้วไงว่าห้ามวิ่ง ไหนบอกจะเป็นเด็กดีไงคะ หืม”

บิดจมูกเล็กไปมาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว


“ก็ยอนแจเห็นคุณแม่ กลัวคุณแม่หายไปก่อนนี่คะ”

ใบหน้าเล็กซบลงที่ลาดไหล่บางพร้อมโอบรอบคอคุณแม่ แจจุงยิ้มน้อยๆ ก่อนจะรวบร่างเล็กขึ้นมาอุ้มไว้


ใบหน้าสวยของเลขาก้มหงุดเมื่อรู้สึกผิดเมื่อปฏิบัติหน้าที่ดูแลลูกสาวของท่านประธานได้ไม่ดีเท่าที่ควร เพียงคลาดสายตาแวบเดียวร่างเล็กๆ ก็วิ่งหายไปในอากาศแทบคว้าไว้ไม่ทัน


“ขอโทษคะท่านประธาน”


“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณเฮราไปพักทานข้าวเที่ยงเถอะ เดี๋ยวปล่อยให้เขาอยู่กับคุณแม่” ยุนโฮโอบเอวบางไว้อย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ข้อศอกแหลมกระทุ้งเอวหนาของคนมือไวจนเลขาสาวต้องมองตามก่อนจะลอบยิ้มให้กับแววทะเล้นของท่านประธาน


ลำบากถึงแจจุงที่ต้องคอยปรนนิบัติดูแลร่างเล็กอย่างใกล้ชิดจนไม่เป็นอันได้ทำงาน มือบางตบก้นนิ่มเบาๆ พลางโยกตัวไปมา เสียงหวานร้องเพลงคลอขับกล่อมให้ยอนแจเข้าสู่ห้วงแห่งนิทรายามบ่าย


เปลือกตาเรียวเล็กที่ฝืนเบิกตาขึ้นเริ่มต้านทานไม่ไหว เมื่อวันทั้งวันหมดไปกับการวิ่งเล่นไล่จับกับคุณเลขาคนสวยรอบๆ บริษัทของปะป๊า เสียงหายใจผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอนั่นทำให้แจจุงรับรู้ว่าเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดได้เข้าสู่ห้วงแห่งฝันไปแล้วเรียบร้อย


แจจุงค่อยๆ ประคองร่างเล็กให้นอนราบลงบนโซฟานิ่มภายในห้องทำงานของท่านประธาน มือบางดึงผ้าห่มที่ถูกเตรียมไว้ก่อนหน้าให้ปกคลุมผิวบางจากความเย็นของเครื่องปรับอากาศ ริมฝีปากได้รูปสวยไม่ลืมประทับจูบที่หน้าผากมนแผ่วเบา


เอกสารเย็นเฉียบถูกเปิดทิ้งไว้นับราวชั่วโมงเมื่อเจ้านายของมันไม่ได้คิดจะสนใจ นัยน์ตาคมไม่สามารถละความสนใจไปจากคนตรงหน้าที่อยู่อีกฟากฝั่ง


คิดไม่ผิดที่พายอนแจมาด้วย...


“มองอะไร!” เอ่ยเสียงเรียบเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่จดจ้องอย่างไม่วางตา ยุนโฮยักไหล่ก่อนจะทำเป็นเปิดอ่านเอกสารไปเรื่อย


“ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย!!” แจจุงปิดแฟ้มหนาในมือของยุนโฮดังลั่น มือหนาประสานเท้าคางเงยหน้ามองใบหน้าสวยที่ชักสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย


“เกี่ยวกับใบนี้รึเปล่า” ข้อความในกระดาษที่มีลายเซ็นต์ของทั้งคู่กำกับอยู่เรียกให้แจจุงเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง


เหมือนกับที่ชางมินบอกจริงๆ ด้วย!!


“นี่นาย! เอามานี่นะ...ฉันจะฉีกทิ้ง” ยุนโฮหยัดกายเต็มความสูงพลางชูใบทะเบียนสมรสไว้สุดมือ แจจุงไม่ลดละความพยายามกระโดดคว้าแขนหนาอย่างสุดความสามารถ


“ฉันไม่ได้เอามันมาให้นายฉีกทิ้งง่ายๆ หรอกนะแจจุง ถึงนายจะฉีกมันทิ้งยังไงซะนายก็เป็นเมียฉันอยู่ดี ฉันก็แค่ทำอะไรๆ ให้มันถูกต้อง...ก็แค่นั้น”


“นายหลอกให้ฉันเซ็นได้ ฉันก็จะหลอกให้นายเซ็นหย่าได้เหมือนกัน!!”


“คิดว่าฉันหลอกง่ายขนาดนั้นเลยรึไง”

ยักคิ้วหลิ่วตาพลางกระโดดเขย่งปลายเท้าเอียงหลบมือบางที่ไล่ล่าฉุดกระชากใบทะเบียนสมรสอย่างเอาเป็นเอาตาย


ทว่า...

“อ๊ะ!” ร่างสูงล้มลงทับร่างบางพอเหมาะพอเจาะ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างเพียงแค่คืบ ทั้งสองสบสายตากันอยู่เนิ่นนาน ดังต้องมนต์สะกดทั้งคู่เคลื่อนใบหน้าเข้าหากัน ไม่มีใครขยับเขยื้อนหรือพูดอะไรออกมาปล่อยให้สายตาสื่อความหมายของกันและกัน


ริมฝีปากหยักค่อยๆ ก้มลงทาบทับเรียวปากสวยได้รูปอย่างช้าๆ ตามเสียงเรียกร้องภายในหัวใจ


ทำไมถึงประหม่าได้ถึงเพียงนี้...


เปลือกตาสีมุกค่อยๆ หลับพริ้มรอรับสัมผัสไม่เอ่ยท้วงติงใดๆ ปล่อยให้เป็นไปตามใจ โลกแทบหยุดหมุนเมื่อรู้สึกสัมผัสชื้นอ่อนโยนที่แตะสัมผัสผ่านริมฝีปากบาง


ทว่า...     

<