Two Hearts ♥ ผู้ชายหลายใจ [3]

posted on 05 Dec 2011 03:31 by i-rain in Two-Hearts

Title: Two Hearts ♥ ผู้ชาย..หลายใจ
Pairing: Yunho&Jaejoong | Yuchun&Junsu
Genre: Mpreg | Romantic-Drama
Rating: PG | NC
Author: IRain

 

  

หัวใจดวงที่ 3


 

บรรยากาศยามเช้าที่แสนสงบสำหรับใครหลายๆ คนกำลังดำเนินเฉกเช่นทุกวัน แต่ทว่านั่นไม่ใช่สำหรับเขาเมื่อรูปลูกชายสุดหวงปรากฏเด่นหราบนหนังสือพิมพ์รายวันที่กำลังกลายเป็นประเด็นข่าวร้อนของวัน

               

เสียงกลไกลการทำงานของประตูดังขึ้นรับรู้ถึงการมาเยือน หมุนเก้าอี้ประจำตำแหน่งกลับหันมาเผชิญหน้ากับบุคคลที่เขาต่อโฟนอินเมื่อสักครู่  สีหน้าถมึงทึงเรียบเฉยที่ออกจะไม่พอใจส่งให้ลูกชายคนเล็กอย่างเฉกเช่นทุกคราว

               

“เธอรู้ใช่ไหมว่าทำอะไรผิด!” ประสานมือเรียววางคางแหลมสาดส่งสายตาเย็นยะเยือกให้ยุนโฮนึกหวาดเกร็ง

               

“ไม่นิครับ” ชะงักง่วนคิดหาสิ่งบกพร่องในคำถามของมารดาเอ่ยตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

               

“งั้นเหรอ? งั้น...ฉันควรจะไล่เลขาเธอออกดีไหม ข้อหาละเลยการปฏิบัติหน้าที่”

               

“เรื่องนั้น...ไม่เกี่ยวกับชางมินหรอกครับ ถ้าการที่ผมไปพบกลุ่มคนสนิทแล้วมันเป็นการผิดกฎของคุณแม่ ไล่ผมออกจะไม่ดีกว่าเหรอครับ”

               

สำหรับนักธุรกิจการสนใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ รวมถึงการต้องเสียเวลาจดจ้องตัวหนังสือในข่าวเช้าต่างเป็นเรื่องสำคัญ ดังนั้นข่าวหน้าหนึ่งเด่นหราขนาดนั้นจึงไม่พลาดสายตาคมของเขาไปได้และเรื่องที่มารดาเรียกมาพบคงหนีไม่พ้นเรื่องข่าวหน้าหนึ่งของเช้านี้เป็นอันแน่นอน!

               

“เธอเลือกมันมากกว่าบริษัทงั้นเหรอ กลุ่มคนสนิทที่เธอว่าหนึ่งในนั้นมันคือคู่แข่งบริษัทเรา! แล้วไหนจะเรื่องพ่อดารานั่นอีก! เธอคิดว่าฉันล้อเธอเล่นเหรอ...ถ้าเรื่องนี้มีครั้งต่อๆ ไปฉันไม่เอามันไว้แน่! จำคำแม่ไว้...ชองยุนโฮ”

               

พยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่เอ่ยเถียงหรือโต้ตอบใดๆ ทั้งสิ้น

           

นั่นเพราะ...

เขาไม่เคยมีสิทธ์ที่จะเลือก...

 

♥♥♥

                

 หลังจากเหตุการณ์คืนนั้นร่างบางก็ไม่เคยแม้แต่เห็นหน้าคนจอมเซ้าซี้อีกเลย เห็นก็แต่ดอกกุหลาบสีครีมช่อคุ้นตาที่วางไว้อยู่บนโต๊ะทำงานทุกเช้าของวัน ผ่านไปแล้วหนึ่งอาทิตย์หากนับหลังจากวันนั้นเขาก็ยังไม่ทันได้อธิบายหรือทำความเข้าใจใดๆ กับผู้เป็นแม่ทั้งสิ้น การกระทำหลายๆ อย่างของมารดาผิดปกติจากทุกคราวรวมทั้งอาการหมางเมินที่รับรู้และสัมผัสได้อย่างชัดเจน

               

ใบหน้าสวยชะเง้อมองผ่านภายในห้องนั่งเล่นที่เป็นทางผ่าน โซฟาสีครีมถูกจับจองโดยร่างของคุณแม่ยังสาวที่ง่วนอยู่กับการจิบกาแฟ แจจุงลอบมองก่อนโน้มศีรษะอย่างเคยก่อนก้าวขาเรียวหมายจะออกจากตัวบ้าน

               

“นี่! ถ้าจะคบกันก็ทำให้เป็นเรื่องเป็นราวให้ผู้ใหญ่รู้ด้วยสิลูก ฝ่ายเราน่ะมีแต่เสียหายนะ”

เท้าเรียวชะงักหมุนตัวกลับหันมามองมารดาอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

               

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคุณแม่! แจจุงอธิบายได้...” เม้มเรียวปากแน่นตัดสินใจทิ้งกายลงโซฟานุ่มข้างกายมารดา

               

“โอเค! คุณแม่เข้าใจ ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นแหละ คุณแม่เชื่อในตัวแจจุงนะลูก”

แจอินลูบกลุ่มผมสลวยของลูกชายพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

               

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ! คุณแม่ฟังแจจุงนะ...”

กระชับมือที่ยังคงเต่งตึงของมารดาก่อนจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและปาร์คยูชอนอย่างละเอียดถี่ถ้วน  แม้ผู้เป็นแม่จะเชื่อใจเขามากก็ตาม แต่หากการอธิบายด้วยความเข้าใจกันและกันมันก็ดีกว่าการไปตีความในหนังสือพิมพ์หรือคิดไปเองไม่ใช่รึไง

 

ความเข้าใจต้องแลกมากับความเชื่อใจ...

               

“ลูกรู้รึเปล่า...ว่าลูกน่ะเป็นกำลังใจและความภาคภูมิใจของแม่”

แจจุงพยักหน้ารับรู้ก่อนโอบกอดมารดาแน่นด้วยความรัก

               

“อ้อนเก่งจังนะเรา!” หัวเราะคิกคักประกบด้วยการหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่

               

“ก็แจจุงรักคุณแม่นิฮะ”

 

♥♥♥         

             

 ลูกชายคนโตก้าวย่างเชิดฉายภายในสำนักงานใหญ่ของกลุ่มหลักทรัพย์ชาออง พนักงานชายหญิงต่างทอดมองซึมซับความสวยหวานของใบหน้าที่ช่างแตกต่างกันกับผู้เป็นน้องที่ช่างหล่อเหลาแผดเผาพนักนักงานทั้งชายและหญิงให้หลอมละลายไปตามๆ กัน

               

ฮีชอลสวมชุดลำลองสบายตัวโฉบเฉี่ยวเข้าห้องท่านประธานหญิงโดยไม่ผ่านเลขาหน้าห้องอย่างไม่นึกหวาดกลัว ทิ้งกายบางลงเก้าอี้ผู้เป็นแขกอย่างถือวิสาสะ

               

“มีงานอะไรให้ช่วยมั้ยฮะ”

ยุนฮีไม่แม้แต่เงยหน้าสบสายตากับผู้มาใหม่ หากแต่มือเรียวสวยที่ผ่านการบำรุงชั้นดีกลับคว้าหนังสือพิมพ์รายวันส่งพร้อมกับเอกสารปึกหนาให้ลูกชายคนโต

               

“ที่จริง...การมีลูกสะใภ้เป็นดารามันก็ดีออกนะฮะคุณแม่ ไหนจะช่วยโปรโมทผ่านทางสื่อสารพัดอย่าง”

               

“คิดเสียก่อนจะพูดบ้างก็ได้นะเชวฮีชอล!” ไหล่บางยกขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน

 

“ก็จริงๆ นิฮะ เอ๊ะ? นี่มัน...ปาร์คยูชอน! ทายาทบริษัทคู่แข่งเราไม่ใช่รึไง แล้วทำไมตายุนถึงได้ดูสนิทกันล่ะฮะ!”

รูปภาพความสนิทชิดเชื้อระหว่างน้องชายและทายาทตระกูลปาร์คเรียกให้ฮีชอลเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย ตระกูลปาร์ค...เป็นเพียงตระกูลเดียวที่เป็นคู่แข่งทางธุรกิจของตระกูลชองมาโดยตลอด

               

“ก็สองเรื่องนี้แหละ! ที่แม่เรียกเจ้ายุนโฮมาพบ หาเรื่องหนักใจมาให้ไม่ได้เว้นวันเลยลูกคนนี้!”

ภายนอกเขาอาจดูใจร้ายเย็นชาสารพัดอย่าง หากความจริงแล้ว พ่อหรือแม่ทุกคนต่างอยากให้ลูกของตนได้ดีทั้งนั้น

               

“เพราะเอกสารฉบับนี้สินะที่ทำให้คุณแม่กลายจากหน้าเป็นหลังมือ ว่าที่ลูกสะใภ้คงถูกใจน่าดูนะฮะ!”

ยกยิ้มอย่างรู้ทันผู้เป็นแม่พลางกวาดสายตาอ่านเอกสารข้อมูลที่ผ่านการสืบประวัติอย่างละเอียดโดยฝีมือของชางมิน

               

“คงงั้น”

               

“หลังจากประสบการณ์จากการเป็นแม่คน ทำให้ผมพอรู้ว่าคนเป็นแม่อยากมอบแต่สิ่งดีๆ ให้ลูก แต่กลับกันเราเองก็ควรจะถามว่าเขาต้องการรึเปล่า ขั้นตอนง่ายๆ ที่คุณแม่ควรทำกับยุนโฮนะฮะ”

               

“งั้นเหรอ แต่ลูกของแม่คนนี้ไม่รู้ว่าอะไรดีหรือควร! แม่เลยต้องตัดสินใจให้ไง เธอคิดว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับน้องหรอกเหรอ”

ฮีชอลเลิ่กคิ้วนึกเกร็งน้ำเสียงเฉียบขาดของมารดา เพียงแค่คิดอยากจะเรียกร้องเพื่อสิทธิของน้องชายที่ควรเลือกและตัดสินใจเองโดยเฉพาะเรื่องของคนรัก

               

“นิดหน่อยน่ะฮะ แล้วกับซีวอนคุณแม่ทำไมถึงไม่คัดค้านผมสักคำ?”

               

“พวกเธอเหมาะสมกัน! ซีวอนเองก็เป็นถึงทายาทตระกูลอสังหาริมทรัพย์ถึงจะไม่ใช่อันดับต้นๆ แต่ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร คนอย่างแม่น่ะมีเหตุผลกว่าที่พวกเธอคิด ทุกอย่างก็เพื่อความสุขสบายของพวกเธอทั้งนั้น!!”

               

“งั้น...ทำไมคราวนี้คุณแม่ถึงสนใจลูกสะใภ้บ้านๆ เป็นแค่คุณครูสอนภาษาไทยในโรงเรียนเครือของตระกูลเราบวกกับธุรกิจผลิตเพชรเล็กๆ น้อยๆ ล่ะฮะ”

               

ซักไซ้คำตอบที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าผู้เป็นแม่เพียงแต่นึกแย่งชิงทุกสิ่งอย่างมาจากตระกูลปาร์คก็เพียงเท่านั้น ประวัติที่ดูโดยรวมถ้าไม่นับหน้าตาและหน้าที่การงาน ฐานะทางครอบครัวก็ถือว่าอยู่ในระดับปานกลางไม่ได้ร่ำรวยถึงระดับเศรษฐีพันล้าน

               

นั่นไม่ใช่จุดประสงค์ที่แท้จริงของมารดาเป็นแน่แท้    

เพียงแค่ต้องการเอาชนะก็แค่นั้น!

               

“เธออย่าเปลี่ยนใจแม่เสียให้ยาก! กลับไปอเมริกาแล้วรีบๆ ผลิตน้องชายของยัยฮีวอนมาให้แม่จะง่ายเสียกว่า” ยุนฮีตรอกย้ำชัดเจนจนฮีชอลได้แต่เบ้หน้าเมื่อนึกถึงลูกสาววัยสี่ขวบ 

 

“ไม่เอาหรอกฮะ! ไปบอกเจ้าน้องชายไม่ดีกว่าเหรอ ไหนๆ คุณแม่ก็จะรีบจับให้แต่งงานอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง” ประชดมารดาระคนน้อยใจที่การเจรจากลับล้มเหลวไม่เป็นท่า