Title: Service Love ♥ ผู้ชายขายบริการ

Pairing: Yunho&Jaejoong | Changmin&Junki | Yuchun&Junsu | Siwon&Heechul | Kyuhyun&Sungmin 

Genre: Family | Romantic-Drama

Rating: PG | NC

Author: IRain


รับบริการที่ 21

 

ครืดด...ครืดด!

เสียงมือถือเครื่องบางที่ปิดเสียงสั่นครืดคราดบนโต๊ะเล็กๆ ข้างเตียงปลุกให้ร่างบางตื่นจากห้วงแห่งความฝันก่อนมือบางจะคว้าเจ้าต้นเสียง


“อื้อ~ คุณแม่”

แจจุงค่อยๆ ประคองกายลุกขึ้นบนเตียงแต่ทว่าแขนเล็กๆ ที่โอบกอดเอวบางอยู่นั้นกลับทำให้แจจุงละจากเจ้ามือถือก่อนจะประทับจูบหน้าผากเล็กแผ่วเบา แจจุงค่อยๆ ประคองมือเล็กๆ ของยอนแจให้กอดหมอนข้างใบโต


มือบางคว้ามือถือพลางมองดูชื่อคนโทรมาก่อนจะรีบกดรับ

“ชางมิน...มีอะไร” แจจุงเหลือบมองอีกฝ่ายที่ยังคงนอนประคองกอดลูกสาวที่ยังหลับสนิท เสียงหวานพยายามกระซิบกับปลายสาย


‘ฉันนอนคิดเรื่องของนายกับพี่ยุนโฮทั้งคืน’


“คิด? คิดอะไร” ขาเรียวก้าวลงจากเตียงเปิดประตูระเบียงออกไปข้างนอก

               

 

ครืดด...ครืดด!

 

‘ข้อความ 1 ฉบับ’                

 

นัยน์ตาคมมองระหว่างรูปภาพในมือถือสลับใบหน้าสวยที่เผยรอยยิ้มบางๆ ผ่านกระจกใส ก่อนลุกออกไปยืนฟังทุกถ้อยคำที่เสียงหวานเอ่ยกับปลายสายอยู่หลังม่านสีทึบ


“ใช่! ฉันไม่ได้รักยุนโฮ ระหว่างฉันกับเขาก็เป็นแค่เจ้านายกับลูกหนี้ แค่รอวันที่เขาจะปล่อยฉันให้เป็นอิสระก็แค่นั้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็เป็นแค่ละครที่ใกล้จะอวสานเต็มที...นายเลิกกังวัลได้แล้วชางมิน”

 

“มึงรู้ว่ากูเกลียดมึงจงใจให้กูเจอมันงั้นเหรอ”

“ใช่! เพราะลูกแมวมึงเป็นเพื่อนรักของไอ้หมอนั่นซะด้วย”

 

ยุนโฮขบกรามแน่นทั้งข้อความรูปภาพที่ได้รับจากเบอร์แปลกๆ นั้นทั้งน้ำเสียงอ่อนหวานที่กระซิบกระซาบกับปลายสาย

 

“ก็คุณยุนโฮเป็นคนแรกของแจจุงนี่ฮะ ไม่รู้จะเล่นตัวไปทำไม”


ทำไมต้องหลอกกันด้วย!!


มือหนาทุบหมัดลงกำแพงด้วยความโมโห ภายในสมองอื้ออึงไปหมดเมื่อไม่เคยคิดว่าการเอาอกเอาใจของแจจุงจะเป็นเพียงแค่การแสดงที่มีเขาเป็นตัวเอกของเรื่อง


นายแสดงสมบทบาทเกินไปรึเปล่าแจจุง...

 

“คุยกับชู้อยู่รึไง...คิมแจจุง!!” แจจุงหันควับไปยังต้นเสียง ยุนโฮกระชากมือถือจากอีกฝ่ายด้วยสายตาแข็งกร้าว


“เอาคืนมานะ!” มือบางคว้าแขนหนาหมายจะเอื้อมหยิบ


“แกอย่ามายุ่งกับเมียฉันอีก ครั้งสุดท้าย...แจจุงเป็นของฉัน แกคงไม่อยากขึ้นชื่อว่าแย่งเมียพี่ใช่มั้ยชางมิน”

ยุนโฮกดวางก่อนกระชากแบตมือถือของร่างบาง


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

มือหนาที่กำลังจะโยนโทรศัพท์เครื่องบางชะงักเมื่อได้ยินเสียงเคาะกระจก ยอนแจแนบหน้าเข้าใกล้กระจกจนหน้าบู้บี้มองมายังปะป๊าและคุณแม่


“อย่าเอาอารมณ์ไปลงที่ลูกล่ะ” ยุนโฮยัดมือถือคืนเจ้าของเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะหันไปยิ้มให้กับลูกสาว มือหนาไม่ลืมเลื่อนประตูกระจกบานใสเพื่อออกไปหาเจ้าตัวเล็ก


“ฉันรู้น่ะว่าอะไรควรไม่ควร”

♥♥♥

 

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยามเช้าของวันปกคลุมไปด้วยความเงียบ  ไม่มีใครคิดจะพูดอะไรออกมา ยอนแจมองซ้ายขวาระหว่างปะป๊ากับคุณแม่ที่เอาแต่ทำหน้าบูดทั้งคู่


“คุณแม่ขา ยอนแจอยากทานผัดผัก” เสียงใสเอ่ยบอกเมื่อแขนป้อมๆ เอื้อมไปตักอาหารไม่ถึง แจจุงวางช้อนของตนลงพลางหยิบช้อนกลาง ทว่ายุนโฮกลับตัดหน้าคว้าช้อนจากมือบางตักผัดผักสีสวยใส่ชามข้าวขนาดเล็กของยอนแจ


“ไปกวนเขาทำไมลูก อยากทานอะไรก็บอกปะป๊าสิ!” เดิมทีที่ไม่ทานข้าวเช้าอยู่แล้วยุนโฮจึงมานั่งเปิดหนังสือพิมพ์พลางจิบกาแฟเฝ้าการรับประทานอาหารเช้าของลูกสาว แจจุงได้แต่ส่งสายตาเขียวปั๊ดไปให้อีกฝ่าย


ดิ๊งด่อง~* 

ราวกับเสียงสวรรค์ที่ทำแจจุงเลี่ยงบรรยากาศชวนอึดอัดเมื่อยุนโฮหยัดกายเป็นฝ่ายไปต้อนรับแขกเสียเอง แจจุงถอดถอนหายใจที่ต้องนั่งปั่นหน้านิ่งมาเป็นเวลานาน มือบางลูบผมนิ่มพลางส่งรอยยิ้มบางๆ ให้เจ้าตัวเล็ก


“คุณแม่กับปะป๊างอนกันเหรอคะ”

แจจุงเป็นต้องชะงักกับคำถามที่หลุดออกจากปากช่างเจรจา


“เปล่าซะหน่อย” ในเมื่อระหว่างเขากับยุนโฮก็ไม่เคยคิดที่จะดีกันอยู่แล้ว


“ทานข้าวกันอยู่เหรอฮะ”

แจจุงหันไปตามเสียงก่อนจะพบร่างเพื่อนสนิทที่คุ้นเคยดีของยุนโฮ


“คุณอาหมอ! รีบมาทำไมคะยอนแจไม่อยากไปโรงเรียน ยอนแจอยากอยู่กับคุณแม่กับปะป๊านานๆ โป้งอาหมอแล้ว!”


“คุณอาเสียใจนะเนี่ย โดนคนสวยโป้งอีกแล้วอ่า”

จุนซูตรงเข้ามาชูนิ้วก้อย ยอนแจหัวเราะคิกคักพอใจที่คุณอามาง้อก่อนจะรีบเกี่ยวก้อยคืนดี


“ปะป๊ากับคุณแม่ก็รีบๆ คืนดีกันนะคะ ทำแบบยอนแจกับคุณอาหมอไง”

ยอนแจตรงรี่เข้าไปดึงแขนหนาให้เดินมาใกล้ร่างของแจจุง ใบหน้าเล็กก้มหานิ้วก้อยของคุณพ่อโดยไม่ลืมดึงนิ้วก้อยของคุณแม่มาข้องเกี่ยวกันไว้ จุนซูยิ้มให้กับนางฟ้าตัวน้อยๆ ที่ทำหน้าราวกับกามเทพ


“เย้! ปะป๊ากับคุณแม่ดีกันแล้วคะคุณอาหมอ”

แจจุงก้มหน้างุดก่อนจะรีบแกะนิ้วก้อยของยุนโฮออก ทว่านิ้วเรียวนั่นกลับยึดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ยุนโฮยักคิ้วเชิงท้าทายเขาอย่างกวนประสาท


“ภารกิจสำเร็จ! งั้นเราไปโรงเรียนกันเถอะหลานรัก” จุนซูแปะมือเข้ากับมือเล็กๆ ของยอนแจก่อนจะทิ้งให้ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกัน

♥♥♥


ยุนโฮยังคงยึดนิ้วก้อยเรียวเล็กนั้นไว้ สายตาคมเอาแต่จดจ้องใบหน้าที่เอาแต่หลีกเลี่ยงการสบสายตา แจจุงจิ๊ปากอย่างรำคาญพลางแกะพันธนาการของนิ้วเรียวออก


“จะปล่อยได้รึยัง!”


“ฉันชอบที่นายเล่นละครตีบทแตกอย่างอาทิตย์ก่อนมากกว่านะแจจุง”


“ฉันเล่นต่อแน่ถ้านายไม่จับได้ซะก่อน!”


ชีวิตของคิมแจจุงผิดพลาดตั้งแต่มาเจอกับชองยุนโฮแล้ว


“งั้นเหรอ เล่นต่อสิฉันจะแกล้งทำเป็นไม่รู้”

แจจุงเบือนหลบใบหน้าคมที่เฉียดเข้ามาใกล้แก้มใส มือบางดันอกแกร่งไม่ให้เข้าใกล้เขามากกว่านี้


“นายทำบ้าอะไร!”


“แล้วนายล่ะทำบ้าอะไร” แจจุงเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพในมือถือนั่นรูปเขาและชางมินกำลังจูบกัน


“มันเรื่องของฉัน! ฉันจะจูบใครจะนอนกับใครมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับนาย!” ยุนโฮปล่อยนิ้วบางให้เป็นอิสระก่อนกระชากแขนบางสุดแรงด้วยความโกรธ


“ทำไมจะไม่เกี่ยว! เพราะนายเป็นเมียฉัน ผัวก็ต้องมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเมียไม่ใช่รึไง!!” ต่างฝ่ายต่างตะคอกใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร


“ฉันไม่ใช่เมียนาย! ก็แค่ลูกหนี้กับเจ้านาย ความสัมพันธ์ระหว่างเราอย่างมากก็เป็นแค่คู่นอน ฉันขายนายจ่ายก็แค่นั้น! ไม่มีอะไรมากกว่านั้น!!”


“เจ้านายกับลูกน้องที่ไหนเขาเอากันบ้าง...คิมแจจุง”


“ปล่อย!!” แจจุงพยายามแกะมือหนาที่บีบต้นแขนเขาจนขึ้นรอยแดง


“ปล่อยให้นายไปหาชู้รักของนายงั้นเหรอ”


“อย่ามาก้าวก่ายเรื่องของฉันนะยุนโฮ ต่อให้พูดอีกกี่ครั้งระหว่างเราก็ไม่ได้เป็น อะ...อื้อ!” ริมฝีปากบางถูกประกบปิดคำพูดที่ไม่เข้าหูลงลำคอไป จะด้วยความโมโหหรืออะไรก็ตามกำปั้นเล็กๆ ทุบรัวลงบนแผ่นหลังหนาเมื่อลิ้นร้อนกระหวัดเกี่ยวล่วงล้ำเข้ามาภายในโพรงปากหวาน


แจจุงพยายามปกป้องริมฝีปากของตนที่ถูกรุกรานด้วยความไม่เต็มใจจนอีกฝ่ายเริ่มไม่พอใจใช้มือหนาบีบคางเรียวให้สบสายตาคมที่ฉายแววแข็งกร้าว


“ฉันจะสอนบทเรียนให้นายที่คิดจะเล่นกับคนอย่างชองยุนโฮ!!”


“ปล่อย! แจจุงเจ็บนะฮะ” เสียงหวานออดอ้อนลูกไม้ที่เคยใช้สยบให้ยุนโฮกลายเป็นลูกไก่ในกำมือได้ไม่ยาก


แต่ทว่า...


“เจ็บ? เจ็บงั้นเหรอ..ก็ดี!!” เอ่ยเสียงแข็งพลางดันร่างบางจนหลังกระแทกเข้ากับผนังห้องนั่งเล่นอย่างแรง มือหนาส่งแรงบีบคางสวยให้เปิดรับรสจูบแสนร้อนแรงอีกครา


ฉันก็เจ็บไม่ต่างอะไรไปกับนายหรอกนะแจจุง...


เรียวลิ้นอุ่นไล่ตวัดเข้าโพรงปากหวานที่พยายามต่อต้านได้สำเร็จ    ดวงตากลมโตหลับพริ้มปล่อยให้หยาดน้ำใสๆ ไหลอาบใบหน้าสวยอย่างสุดจะกลั้นเมื่อความรู้สึกทั้งกายและใจเจ็บระคนกันไปทั้งร่าง


“ร้องไห้ทำไม เพราะฉันไม่ใช่ไอ้หมอนั่นงั้นสิ!!”


“ออกไป! ฮึก ฉันเกลียดนาย”              

ยุนโฮละริมฝีปากออกมาจากร่างบางที่ยืนหมดเรี่ยวแรงพลางใช้เรียวลิ้นไล้เลียหยดน้ำใสๆ ด้วยความพอใจที่เห็นคราบน้ำตาของร่างบาง มือหนาอีกข้างที่ว่างเลื่อนลงปลดตะขอกางเกงของตัวเองอย่างเร่งรีบ


“ปากร้ายจังนะที่รัก หาอะไรมาปิดปากหน่อยจะดีมั้ย!”

ร่างสูงเหนี่ยวรัดร่างบางที่ยืนชิดติดกำแพงด้วยวงแขนแกร่งพลางกึ่งเดินกึ่งลากเมื่ออีกฝ่ายขืนตัวไม่ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ยุนโฮทิ้งกายลงโซฟานุ่มก่อนจะดันไหล่บางให้นั่งลงกับพื้นพรม


กางเกงตัวยาวพร้อมชั้นในสีดำถูกถอดถอนในคราวเดียวเผยให้เห็นแกนกายแข็งขึงจากแรงอารมณ์ ยุนโฮเคลื่อนกายเข้าไปใกล้ๆ ร่างบางให้ส่วนกลางลำตัวจรดกับริมฝีปากบางที่เม้นแน่น


ใบหน้าสวยพยายามหันหนีแต่กลับถูกรั้งด้วยฝ่ามือหนาที่กำลังบีบคางเรียวให้ริมฝีปากบางนั้นเปิดออกเมื่อร่างบางยังคงขัดขืน


“รับมันเข้าไปสิแจจุง เซ็กส์คราวนี้เราก็จะหมดหนี้กันแล้วนะ” แรงบีบถูกส่งไปมากกว่าเดิมจนร่างบางเริ่มหมดเรี่ยวแรงต่อต้าน เปลือกตาบางปิดลงรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นตรงหน้า


แจจุงตัดสินใจค่อยๆ อ้าปากรับส่วนสำคัญของอีกฝ่ายที่ยัดเยียดให้   ก่อนใช้ปากรับมันเข้าไปจนมิดแม้ว่ามันจะยากลำบากก็ตามที


ไม่มีเหลืออีกแล้ว...

ศักดิ์ศรีของเขาหมดไปตั้งแต่วันแรกที่พบเจอกับชองยุนโฮ...


“อ่า เลียซิ! แลกกับสองล้านง่ายจะตายไป”

เรียวลิ้นเล็กที่อยู่ภายในปากค่อยๆ ไล้เลียอย่างอ่อนนุ่มแม้จะทำไม่เป็น ศีรษะบางผละเข้าออกช้าๆ


เสียงทุ้มครางต่ำในลำคออย่างพอใจ ขณะที่นัยน์ตาคมจ้องดวงหน้าขาวที่กำลังดูดดื่มท่อนเนื้อแข็งแกร่ง 


ภาพตรงหน้าเรียกให้เลือดภายในภายพุ่งพล่านเร่าร้อนไปทั่วกาย   สะโพกหนาขยับเนิบๆ ก่อนจะเพิ่มความเร็วและความแรงกระทุ้งส่วนสำคัญเข้าโพรงปากนุ่ม สมองขาวโพลนสติลอยหายเหลือเพียงความต้องการ


ยุนโฮออกแรงล็อคศีรษะบางไว้เมื่อร่างบางพยายามเบือนหน้าหนี     ขยับกายเข้าไปจนสุดก่อนจะปล่อยของเหลวออกมา ใบหน้าสวยรีบผละออกจากส่วนนั้นพร้อมหยาดหยดความใคร่ถูกปลดปล่อยเลอะแก้มใสและริมฝีปากอวบอิ่ม


“แค่กๆ” แจจุงสำลักน้ำรักของอีกฝ่ายที่เผลอกลืนลงลำคอ ยุนโฮยกยิ้มอย่างพอใจ


“ฉันชอบคนผมสีดำยิ่งความยาวเท่าผมนาย มันทำให้ฉันหลงใหลมาก รู้ตัวรึเปล่า” นิ้วเรียวยาวสางผมนิ่มสีดำขลับที่ปรกดวงหน้าสวยให้เสยขึ้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าก่อนใช้หลังเท้าสัมผัสที่หว่างขาของคนบนพื้นจนเสียงครางหวานดังขึ้น

     

“ถอดเสื้อผ้าสิที่รัก” กระซิบผ่านหูบางก่อนไล้เลียหยาดน้ำสีขาวขุ่นที่เปรอะอยู่ตามแก้มเนียนเรื่อยลงมาถึงซอกคอขาวดูดเม้มให้เกิดรอยรักสีกุหลาบไว้ผิวขาวเนียน


“อื้อ ไม่! ปล่อย ฮึก เจ็บ!!” ดิ้นขลุกขลัก ร่างที่ต่อต้านนั้นหยุดกึกเมื่อมือหนาออกแรงกระชากผมสวย แจจุงได้เพียงปล่อยเสียงสะอื้นและหยาดน้ำตาเรียกร้องความเห็นใจจากร่างสูงที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการกระทำป่าเถื่อนนี้


“เร็ว! ถอดแค่กางเกงพอ!!”


“ไม่ อะ...อื้ออ!”

ยุนโฮกระชากกลุ่มผมนิ่มแรงขึ้นเมื่ออีกฝ่ายยังคงดื้อรั้น เสียงหวานหายไปพร้อมรสจูบหนักหน่วงรุนแรง บดขยี้จนกลายเป็นเนื้อเดียวกัน


มือหนาค่อยคลายๆ จากกลุ่มผมสลวยเมื่อเรียวลิ้นนุ่มเริ่มตวัดจูบตอบอย่างให้ความร่วมมือ


แจจุงพยายามปลดตะขอกางเกงยืนส์ขาสั้นตัวโปรดในขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่ยังคงทาบทับกันอยู่ เสียงห