Title: Service Love ♥ ผู้ชายขายบริการ

Pairing: Yunho&Jaejoong | Changmin&Junki | Yuchun&Junsu | Siwon&Heechul | Kyuhyun&Sungmin 

Genre: Family | Romantic-Drama

Rating: PG | NC

Author: IRain

รับบริการที่ 20 

 

มือหนาไล้ไปตามแผ่นป้ายที่โชว์บ่งบอกชื่อและตำแหน่งของเจ้าของโต๊ะทำงานนี้ได้เป็นอย่างดี ชางมินมองบรรยากาศยามเช้าภายในห้องทำงานของผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายต่างมารดาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ของแขก


เพียงไม่นานอย่างที่ชิมชางมินคาดไว้ เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้ชางมินพอรู้ว่าเจ้าของห้องกำลังจะมาภายในเวลาไม่ช้านี้


แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูนั่นไม่ได้ทำให้ชางมินหันไปมองบุคคลที่เข้ามาภายในห้องแม้แต่น้อย นั่นเพราะเขารู้ดีว่าเป็นใคร


“นายมาทำอะไรที่นี่!!” เสียงทุ้มของผู้มาใหม่เอ่ยเรียบก่อนจะยืนจ้องมองชางมินด้วยสายถมึงทึง


“สวัสดีครับ ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ ผมแค่มารายงานตัวตามหน้าที่ของลูกน้องที่ควรทำ”


“ลูกน้อง?” เอ่ยทวนประโยคพร้อมเลิ่กคิ้วขึ้นอย่างสงสัย


“ครับ นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปคุณพ่ออนุญาตให้ผมมาทำงานหัวหน้าฝ่ายบริหารน่ะครับ”


“แต่นี่บริษัทฉัน! ไม่ใช่บริษัทพ่อ ถ้าคำอนุญาตไม่ได้หลุดออกจากปากฉันนั่นก็แปลว่านายไม่มีสิทธิ์ เพราะฉะนั้น...กลับไปซะ!!”


“ไม่ใช่ว่าผมไม่นับถือพี่นะ ขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” ชางมินก้มศีรษะอย่างให้เกียรติพี่ชายก่อนจะออกจากห้องท่านประธานบริษัทอย่างไม่คิดหันกลับไปมองสีหน้าไม่พอใจนั่น


“พ่อ? พ่ออีกแล้วงั้นเหรอ”

♥♥♥

กลิ่นหอมฉุยโชยทั่วห้องครัวขนาดเล็กภายในคอนโดหรู แจจุงตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารยามเช้าหลังจากที่ทิ้งห่างฝีมือการทำอาหารมานานพอสมควร


มือบางประณีตวางลูกเกดเม็ดเล็กๆ เป็นรูปตาบนข้าวผัดอเมริกันก่อนจะบีบซอสมะเขือเทศเป็นรูปรอยยิ้มน่ารัก แจจุงยิ้มน้อยๆ ให้กับฝีมืออาหารเช้าของเจ้าตัวเล็กที่ต้องใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เป็นพิเศษ


“ตัวแสบ! ปิดทีวีแล้วมาทานข้าวเช้าเร็ว” เสียงหวานตะโกนเรียกเจ้าลูกสาวที่เอาแต่นั่งดูการ์ตูนไม่ยอมขยับ ส่วนมือบางก็ละวนการกับการล้างแก้วกาแฟที่ยุนโฮดื่มตอนเช้าก่อนไปทำงาน


“เดี๋ยวจบแล้วค่ะคุณแม่”

แจจุงส่ายหัวหน่ายๆ กับพฤติกรรมติดทีวีของยอนแจ


“อย่าวิ่งสิลูก!” เสียงตึกตักๆ ของฝีเท้าเล็กๆ ที่วิ่งเข้ามาภายในห้องครัวเรียกให้แจจุงอดที่จะดุไม่ได้


“หน้าเหมือนปะป๊าเลยค่ะคุณแม่ คิกๆ”

เจ้าตัวเล็กหัวเราะคิกคักกับอาหารยามเช้าที่หน้าตาคลับคล้ายคลับคลากับเจ้าหมีในหนังสือวาดเขียนของตน


“เดี๋ยวก็สำลักหรอกตัวแสบทานดีๆ สิคะ”


หลังจากเสร็จภารกิจการล้างจานถ้วยสารพัดอย่างแล้วร่างบางก็มานั่งเฝ้าการทานอาหารเช้าของยอนแจอย่างลุ้นๆ ทว่าด้วยข้าวผัดอเมริกันที่พร่องไปกว่าครึ่งจานทำให้แจจุงโล่งอกดีใจอย่างบอกไม่ถูก นัยน์ตาสวยจับจ้องใบหน้าของยอนแจก็พลางให้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานก่อน

               

“แต่งงานกันนะ...แจจุง”

“.........”

“ฉันแค่อยากให้นายเลิกอาชีพ เอ่อ...ขายบริการน่ะ”

“แค่นั้นเหรอฮะ มันเป็นเหตุผลที่ไม่ง่ายไปสำหรับการแต่งงานเหรอฮะ”

“…ทำไมล่ะ”

“ผมรอฟังเหตุผลที่มาจากตรงนี้ของคุณต่างหาก” มือบางชี้ไปที่ตำแหน่งด้ายซ้ายของหน้าอกแกร่ง

 

ใช่! หัวใจ...ทว่าคนอย่างชองยุนโฮมีอวัยวะชิ้นนี้ด้วยหรือไง

แค่รอวันเวลาเท่านั้น รอวันที่ยุนโฮรักเขาหมดใจเมื่อนั้นแหละเขาจะตลบหลังสอนให้ยุนโฮรู้ซึ้งถึงคำว่าเจ็บปวด!


แจจุงอยากรู้แล้วนะฮะว่าคุณยุนโฮจะมีหัวใจรึเปล่า...

               

“คุณแม่ขา” เสียงเล็กแหลมนั่นเรียกให้แจจุงหลุดจากภวังค์ มือบางจับแก้มใสก่อนจะบิดเบาๆ เป็นการหยอกล้อเจ้าตัวเล็ก


“ว่าไงตัวแสบ”


“ยอนแจอิ่มแล้วนะ...อร๊อยอร่อยค่ะ”

มือเล็กลูบพุงป่องของตัวเองก่อนจะตะเกียกตะกายลงจากเก้าอี้ตัวสูง  หัวกลมซบที่ตักบางของคุณแม่คนสวยอย่างอ้อนๆ


“อ้อนแบบนี้อยากได้อะไรอีกลูกสาว” รอยยิ้มหวานเผยออกอย่างลืมตัว แจจุงลูบผมนิ่มด้วยความเอ็นดู


“แฮะๆ คุณแม่รู้ทันอีกแล้ว! ยอนแจเห็นน้องหมาในทีวีค่ะน่ารักมากเลยยอนแจอยากเลี้ยง”


“เลี้ยงตัวเองให้รอดก่อนเหอะตัวแสบ” แจจุงอุ้มร่างป้อมๆ ให้นั่งบนตัก เจ้าตัวเล็กกอดเอวบางของคุณแม่ไว้แน่น


“คุณแม่อย่าหายไปไหนอีกนะคะ ยอนแจจะไม่เอาชุดสวยๆ แล้ว ยอนแจจะเป็นเด็กดีคะ ยอนแจสัญญา” มือบางที่ลูบผมเส้นเล็กชะงักพลางถอนหายใจเหนื่อยๆ


อย่าให้คำพูดพวกนี้มารบกวนจิตใจของนายเด็ดขาด...คิมแจจุง


“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเลยตัวแสบ ไปเลือกรองเท้าเร็ว เดี๋ยวคุณอาหมอก็มารับไปโรงเรียนแล้ว เร็วๆ เลยถ้าคุณแม่เข้างานสายนะจะฟ้องปะป๊าว่ายอนแจเป็นต้นเหตุ”


“คุณแม่อ่ะ! ก็ยอนแจคิดถึง อยากอยู่กับคุณแม่นานๆ นี่คะ”


สาบานได้...ว่าแจจุงไม่ได้รู้สึกอะไร

ไม่รู้สึกอะไรอย่างงั้นเหรอ...

ใช่! มันก็เป็นเพียงการแสดง...ที่ใกล้ถึงคราวอวสานเต็มที

♥♥♥


โรงพยาบาลเอกชนย่านใจกลางเมืองโซลแห่งหนึ่งที่เป็นที่ยอมรับในวงการแพทย์เป็นอย่างมาก นอกจากจะครบครันผู้เชี่ยวชาญทางด้านการแพทย์แล้วยังขึ้นชื่อด้านการบริการ ถือได้ว่าเป็นโรงพยาบาลชื่อดังของกรุงโซลเลยก็ว่าได้


ขายาวๆ ก้าวฉับๆ ตามอารมณ์ที่ร้อนจากภายในใจ จมูกโด่งสูดดมกลิ่นสะอาดๆ ของโรงพยาบาลพลางสูดลมหายใจเพื่อเรียกสติ


กลิ่นอายอบอวลด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์นั่นมันทำให้นึกถึงภาพวันเก่าๆ ของครอบครัวที่แสนอบอุ่นและนั่นทำให้อาการบ้าเลือดพอทุเลาลงได้บ้าง


“คุณยุนโฮ! เข้าไม่ได้นะคะท่านผู้อำนวยการมีแขกอยู่คะ” ยุนโฮปราดมองด้วยสายตาไม่พอใจนางพยาบาลที่ปรี่มาห้ามเขาไม่ให้เข้าไปภายในห้องของผู้อำนวยการของโรงพยาบาล


“มีสิทธิ์อะไรมาห้ามผมไม่ทราบคุณชอลอิน” นั่นทำให้เลือดร้อนของยุนโฮพุ่งปรี๊ดขึ้นเมื่อคนที่ยืนประจันหน้าเขาไม่ใช่ใครที่ไหน


ชิมชอลอิน...เมียน้อยของพ่อและแม่แท้ๆ ของชิมชางมิน


“เสียงดังเอะอะโวยวายอะไรกัน!”


“...ยุนโฮ” ร่างวัยกลางคนที่ปกคลุมภายใต้ชุดกาวน์สีขาวสะอาดเอ่ยดุ ก่อนจะผ่อนเสียงลงเมื่อเห็นร่างสูงที่ไม่เคยคิดแม้จะย่างก้าวเข้ามาภายในนี้


“ผมมีเรื่องจะคุยกับพ่อเป็นการส่วนตัว” ยุนโฮเน้นคำพลางมองไปยังชอลอินผู้มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของเขา


“พ่อมีแขกอยู่...” ทว่าเสียงนั้นไม่ได้ส่งผลให้ยุนโฮหยุดเดินผ่านร่างผู้เป็นพ่อเข้าไปภายในบริเวณห้องทำงาน ขายาวต้องชะงักอีกครั้งเมื่อเห็นว่าแขกที่ว่าของพ่อเป็นใคร


“ไอ้แก่หัวงู!” ยุนโฮเอ่ยเบาๆ เมื่อใบหน้าของอีกฝ่ายยังคงฝังแน่นภายในหัวสมองของเขา


ไอ้เสี่ยบ้ากามที่เคยเจอในอพาร์ทเมนท์ของแจจุงเมื่อคราวนั้น!!


“ให้เกียรติคนไข้ของพ่อด้วยยุนโฮ”

เสียงที่เอ่ยตามหลังเรียกให้ยุนโฮขมวดคิ้วขุ่น


ให้รังเกียจยังพอว่า...


“นี่ลูกชายของท่านผู้อำนวยการเหรอครับ บังเอิญจังเลยนะ หึ!”

มือกร้านลูบเคราพลางทอดมองใบหน้ายุนโฮอย่างเจ้าเล่ห์


“สังคมรอบๆ ตัวพ่อนี่มันน่าขยะแขยงดีจังเลยนะครับ”


“ยุนโฮ!!”


“ผมขอตัวดีกว่าเชิญพ่อลูกคุยกันตามสบายเลยนะครัย ไว้ท่านผู้อำนวยการนัดผมนอกรอบก็ได้ครับ” ไอ้แก่หัวงูนั่นเอ่ยบอกกับพ่อเขาพลางมองหน้ายุนโฮด้วยรอยยิ้มมุมปาก


“เฮอะ มิน่าถึงอยู่ด้วยกันได้...พวกมักมากเหมือนกัน”


“คิดยังไงถึงมาที่นี่” เป็นโฮจุนที่เอ่ยถามลูกชาย


“ผมก็ไม่ได้อยากมาเหยียบที่นี่นักหรอก! ถ้าไม่ติดว่าพ่อไปอนุญาตให้ลูกชายสุดรักของพ่อไปทำงานที่บริษัทผม!!” ยุนโฮไม่แม้แต่มองหน้าบิดา


“แกควรเคารพการตัดสินใจของพ่อนะยุนโฮ!”


“งั้นเหรอครับ ลูกเมียน้อยที่พ่อรักนักรักหนาจนทำให้ไม่เห็นแม้กระทั่งหัวผมกับพี่ยูชอน พ่อบังคับให้ลูกทุกคนเดินไปตามทางที่ตัวเองปูทาง แต่พ่อไม่เคยบังคับชิมชางมิน พ่อยังจะให้ผมเคารพการตัดสินใจจากคนไม่มีมาตรฐานอย่างพ่องั้นเหรอครับ!”


“พอได้แล้ว! ยังไงซะมันก็เป็นน้องแก ถึงจะต่างแม่ก็เถอะกับยูชอนแกยังนับถือเป็นพี่แล้วทำไมกับน้องแกถึงได้อคตินัก”


“ผมไม่เคยมีน้อง ผมเคยมีแต่พี่ พี่ที่ต้องตายก็เพราะคนมักมากอย่างพ่อ!!” สายตากร้าวจดมองบิดาอย่างไม่ลดละ


“แกพูดบ้าอะไร!” เสียงทรงอำนาจสั่นเครือ แววตาสั่นระริก


“พ่อทำอะไรพ่อก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ ส่วนเรื่องลูกชายสุดที่รักของพ่อถ้าเกิดก้าวผิดแม้แต่นิดเดียวผมไม่เอามันไว้แน่! ขอตัวนะครับ”


ยุนโฮทิ้งให้ภายในห้องเต็มไปด้วยเครือหมอกบางๆ กับความสัมพันธ์บาดหมางที่เกินจะเยียวยาระหว่างสองพ่อลูกคู่นี้ มือกร้านกุมขมับแน่นอย่างเครียดกับคำพูดที่ออกจากปากของลูกชาย


ผิดด้วยหรือที่อยากให้ลูกก้าวเติบโตในทางที่ดี...


อาจเพราะเขาขีดเส้นจำกัดให้ลูกๆ มากจนเกินไป


หลังจากที่ภรรยาคนแรกเสียไป...ชองฮยอนกิ แม่ของยูชอน ยุนฮยอนและยุนโฮ เขาก็เป็นเปรียบเสมือนทั้งพ่อและแม่ที่คอยเคี่ยวเข็ญให้ลูกทำตามในสิ่งที่ตนต้องการจนไม่ได้สนใจดวงใจเล็กๆ ที่ถูกบีบบังคับแม้แต่น้อย


แม้ยูชอนที่เป็นลูกติดจากภรรยาต่างก็ถูกเลี้ยงและเติบใหญ่ในวิถีชีวิตที่เขากำหนดทุกระเบียบนิ้ว


นั่นเพราะอยากเจ้านกน้อยในกรงทองโผบินได้อย่างสง่างาม...จนละทิ้งการเอาใจใส่


จนกระทั่งลูกชายที่อยู่ภายใต้พรมที่เขาปูทางให้เดิน เดินออกนอกทางและไม่มีวันกลับมา ยุนฮยอนจากไปพร้อมกับท่าทีเมินเฉยของยุนโฮ


อดคิดไม่ได้ว่าที่ลูกเป็นแบบนั้นเพราะเขาไม่เคยฟังสิ่งที่หัวใจๆ น้อยปรารถนาเลยแม้แต่ครั้งเดียว!


และไม่นานดูเหมือนว่า ‘ชิมชอลอิน’ จะเข้ามาเติมเต็มคำว่าครอบครัวที่ขาดหายไปแสนนาน ทว่านั่นกลับยิ่งซ้ำเติมรอยแผลลึกเข้าไปภายในจิตใจที่ยากต่อการรักษาเยียวยาระหว่างเขาและยุนโฮ


ยุนโฮไม่แม้แต่จะมองหน้าผู้เป็นพ่ออย่างเขาเสียด้วยซ้ำ!!


ชิมชางมินเปรียบเสมือนนกตัวๆ น้อยที่เขาเปลี่ยนวิธีเลี้ยงใหม่พยายามปล่อยให้บินได้อย่างอิสระอย่างใจต้องการ หากนั่นกลับกลายเป็นฉนวนที่ทำให้  ยุนโฮไม่เคยคิดจะกลับมาเหยียบบ้านและที่นี่แม้แต่ครั้งเดียว


อยากกลับไปเริ่มใหม่...ทว่านั่นก็เป็นได้เพียงความคิด


“คุณพ่อ! ขอโทษนะครับที่เสียมารยาทเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต พอดีผมเรียกตั้งนานไม่มีใครตอบ กลัวว่าพ่อจะเป็นอะไรไป”


“ก็มีแต่แกนี่แหละที่ฉันพอจะวางใจได้...ยูชอน”

♥♥♥


ชางมินลอบยิ้มให้กับอีกคนที่มัวแต่ขีดๆ เขียนๆ ออกแบบโครงสร้างอะไรสักอย่าง เขายืนอยู่ด้านหลังแอบมองพฤติกรรมการทำงานของแจจุงอยู่นานจนได้รับสายตามองแปลกๆ จากเหล่าพนักงานในแผนก


“สวยดีนะครับ” ใบหน้าหล่อก้มกระซิบข้างหูบางจนแจจุงสะดุ้งทำดินสอวาดเขียนหลุดมือ


“ชางมิน!! นายเข้ามาได้ยังไง ละ...แล้วมาทำอะไรที่นี่” ดูท่าทางแจจุงจะตกใจไม่น้อยกับการปรากฏตัวในชุดสูทหรูของชางมิน