Title: Service Love ♥ ผู้ชายขายบริการ

Pairing: Yunho&Jaejoong | Changmin&Junki | Yuchun&Junsu | Siwon&Heechul | Kyuhyun&Sungmin 

Genre: Family | Romantic-Drama

Rating: PG | NC

Author: IRain


รับบริการที่ 18

 

ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืนที่แสนหนาวเหน็บปกคลุมทุกแห่งหนในกรุงโซล กลับต่างออกไปจากร่างสองร่างภายในห้องคอนโดหรูกลับทวีความร้อนแรงแตกต่างกับสภาพอากาศภายนอก


มือเรียวจิกบิดผ้าปูที่นอนจนยับย่นระบายความเสียวซ่าน สะโพกมนบิดเร่าไปตามจังหวะที่ร่างสูงนำพาไป ยิ่งร่างบางแอ่นกายตอบสนองมากเท่าไหร่คนช่างแกล้งก็ยิ่งถาโถมแก่นกายลึกมากเท่านั้น เสียงเตียงดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะถี่กระชั้นตามแรงอารมณ์ของทั้งสองก่อนท่อนสุดท้ายของบทเพลงประสานขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ตั้งใจ


ใบหน้าสวยซบลงกับอกแกร่งอย่างอ่อนแรง ในขณะที่ยังมีแก่นกายของยุนโฮสอดค้างในร่างกายบอบบาง


“อ๊ะ! พอก่อน” มือบางดันสะโพกหนาไม่ให้เคลื่อนกายเข้ามาอีกครั้ง


“ได้ไง เพิ่งถึงในตัวที่รักแค่สองครั้งเอง อย่าขี้เกียจนักสิ”


“พอก่อนสิฮะ...คุณสามี” มือบางไล้อกแกร่งอย่างยั่วยวน


“หืม เมื่อกี้เรียกฉันว่าไงนะ” ยุนโฮจับมือบางให้หยุดการเคลื่อนไหวพลางจ้องดวงตากลมอย่างประหลาดใจ


“ใกล้แค่นี้ยังไม่ได้ยินอีกเหรอฮะ คุณสามี” แจจุงจ้องมองลงดวงตาสีเข้มด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน มือบางเอื้อมปาดหยาดเหยื่อให้พลางกดจูบลงที่ซอกคอหนา


“ไม่สบายรึเปล่า” ยุนโฮถามขึ้นอย่างแปลกใจกับท่าทีของคนตัวบาง  หลังมือหนาทาบทับหน้าผากมนวัดอุณหภูมิด้วยสีหน้านิ่ง


ก็ปกติดีนี่นา...


“เอ๋? ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะฮะ”

มือบางรวบมือหนาไว้ก่อนประทับจูบแผ่วเบาพร้อมตวัดมองยุนโฮด้วยสายตาหยาดเยิ้ม


“ปกตินายเคยทำตัวน่ารักอย่างนี้ที่ไหน” ยุนโฮลูบผมลื่นมือเล่นไม่ลืมกดจมูกโด่งสูดดมความหอมหวานของเส้นผมดำสวย


“ก็คุณยุนโฮเป็นคนแรกของแจจุงนี่ฮะ ไม่รู้จะเล่นตัวไปทำไม”

แจจุงซุกหน้าลงบนอกอุ่นกดจูบเบาๆ เรียกความงุนงงให้ร่างสูงได้ไม่น้อย


น่าแปลกใจแต่ก็ดีสำหรับเขาไม่ใช่รึไง...


“คิดอะไรอยู่ฮะหรือว่าไม่ชอบที่แจจุงเป็นแบบนี้...” เงยขึ้นไปสบนัยน์ตาคมส่งสายตาใสแป๋ว ยุนโฮไม่อาจละจากใบหน้าสวยนี่ไปได้เลย


“แค่นี้ฉันก็หลงนายจะแย่แล้วนะคิมแจจุง”


“งั้นเหรอฮะ...ก็แค่หลง” เรียวแขนบางโอบรัดรอบเอวหนาจนชิด ประทับจูบลงที่ริมฝีปากหยักแผ่วเบา


“อะไรกัน! น้อยใจอยู่รึไง หืม เรียกแบบเมื่อกี้สิคุณภรรยา”


“แบบไหนเหรอฮะแจจุงจำไม่ได้”


“หืม มาทวนความจำกันหน่อยดีมั้ย” ร่างสูงพลิกขึ้นมาทาบทับร่างบาง ส่งผลให้แกนกายที่เชื่อมอยู่เกือบหลุดออกมา ริมฝีปากหนาซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยรักจนร่างบางต้องย่นคอหนี


“อะ...อื้ออ! พอก่อน แจจุงจำได้แล้วฮะ...คุณสามี”


“ค่อยน่าฟังหน่อย” ยุนโฮจรดริมฝีปากลงที่ซอกคอหอมก่อนจะทิ้งตัวนอนตะแคงเข้าหาคนตัวบางอย่างยากลำบากเมื่อร่างทั้งสองยังคงเชื่อมกันอยู่


“อึดอัดจัง อื้อ...ออกก่อนได้มั้ยฮะ”


“ได้สิครับที่รัก” คิ้วหนาได้รูปขมวดเข้าหากันริมฝีปากหยักเม้มแน่นเพื่อสะกดกั้นอารมณ์ความต้องการที่มีอยู่มากมาย ค่อยๆ ขยับร่างกายท่อนล่างช้าๆ


แจจุงกระตุกกายเบาๆ หยาดน้ำสีขาวขุ่นไหลเยิ้มออกมาจากช่องทางบอบบางเมื่อแกนกายหนาถอนออกจนหมด มือหนารวบเอวบางกอดไว้หลวมๆ


“ทะลึ่งอีกแล้ว” มือบางฟาดมือหนาที่กำลังลูบไล้ต้นขาขาวเนียนของตน


“กับที่รักคนเดียวแหละน่า” ริมฝีปากหนากดย้ำลงบนกลีบปากบาง   เรียวลิ้นร้อนเปิดทางเข้าไล่ความดูดดึงความหวาน กวาดต้อนรอบๆ ก่อนจะเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็ก จูบที่แสนร้อนแรงนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด


Rrrrrrrrrrrrr...Rrrrrrrrrrrrrrr~

“อื้ออ...” มือบางทุบที่อกหนาเบาๆ พลางปัดป่ายมือสะเปะสะปะควานหาต้นตอของเสียงจากมือถือเครื่องบาง


ตุ๊บ!

เสียงตกของเจ้ามือถือเรียกให้ยุนโฮยอมละริมฝีปากที่ครอบครองริมฝีปากบางเผยอออกตักตวงอากาศ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง


“โทรศัพท์!!”


“สนใจโทรศัพท์นั่นมากกว่าคุณสามีได้ยังไงครับ หืม แบบนี้ต้องลงโทษซะหน่อยแล้ว” มือบางพยายามผลักใบหน้าที่ซุกไซ้ให้ออกห่างจากตัว แต่ทว่าด้วยเรี่ยวแรงของเขาหรือจะสู้คนตัวสูงได้


“อะ...อื้ออ!” 

มือหนาเริ่มลูบไล้ผิวเนียนไปทั่วก่อนจะจับเรียวขาขาวแยกออกจากกันช้าๆ จูบเน้นฝังร่องรอยต้นขาอ่อนภายใน


ยุนโฮจับแกนกายขยายตัวเต็มที่จ่อเข้าที่ปากทางชุ่มไปด้วยหยาดน้ำสีขาวขุ่นที่ยังคงค้างคาภายในช่องทางแคบก่อนจะเริ่มบรรเลงบทรักอีกรอบของค่ำคืนแสนหวานโดยไม่ได้สนใจเสียงเรียกของเจ้ามือถือที่ถูกปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี 

 

Rrrrrrrrrrrrr...Rrrrrrrrrrrrrrr~

เสียงโทรศัพท์พร้อมแรงสั่นเบาๆ จากตัวเครื่องปลุกคนตัวโตให้ตื่นจากห้วงแห่งฝัน ดวงตาเรียวค่อยๆ เปิดรับเช้าวันใหม่ ยุนโฮยิ้มบางๆ เมื่อเห็นร่างบางที่หลับพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของเขามาทั้งคืน จมูกโด่งสูดความหอมจากแก้มเนียนก่อนจะบีบแก้มนิ่มเพื่อปลุกให้คนขี้เซาตื่นขึ้นมาเสียที


“ตื่นมารับโทรศัพท์หน่อยเร็วที่รัก” ยุนโฮเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่ถูกวางทิ้งไว้ที่พื้นพรมตั้งแต่เมื่อคืน สายตาคมละจากรายชื่อปลายสายพลางขมวดคิ้ว

 

‘My Lovely Friend’

 

ใครกัน...

 

“ฮัลโหล...” เสียงทุ้มกรอกลงกับปลายสายอย่างถือวิสาสะจากเจ้าของโทรศัพท์เครื่องบาง ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากปลายสาย


“ที่รัก ตื่นเร็ว ใครโทรมาไม่รู้” ยุนโฮสะกิดไหล่บางให้ตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์ก่อนจะวางมือถือเครื่องบางแนบหูบาง


“อื้อ ฮะ...ฮัลโหล!”

เสียงงัวเงียกรอกลงโทรศัพท์ เปลือกตาบางยังคงปิดสนิท


‘แจ...จุง!’

น้ำเสียงนั้นทำเอาร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมาทันทีก่อนจะพลิกตัวเอียงตะแคงหันหลังให้ร่างสูงที่จ้องไม่วางตา มือบางที่ว่างคว้าผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาปกคลุมร่างกายเปลือยเปล่า


“ว่าไง”


‘นายอยู่ที่ไหน’


“เอ่อ กะ...ก็อยู่หอน่ะสิ” เสียงหวานตะกุกตะกักเมื่อเขาเลือกที่จะโกหกกับปลายสาย


‘ฉันถามอีกครั้ง นายอยู่ไหน’


“ก็บอกว่าหอไง!”


‘ตอนนี้ฉันอยู่หน้าหอนาย’ ตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่ออีกฝ่ายจับโกหกได้


“อื้อ ยะ...อย่า!” แจจุงย่นคอหนีจมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอขาวเนียน


“สนใจกันหน่อยสิครับที่รัก” ยุนโฮพลิกร่างบางให้หันกลับมาหาตนก่อนจะรวบเอวบางไว้ในอ้อมกอด


‘นายอยู่กับใครแจจุง’


“ไว้ค่อยคุยกัน...” มือบางตัดกดสายวางโทรศัพท์ไว้บนหัวเตียงก่อนแสร้งยิ้มหวานส่งให้ยุนโฮ


“ใครโทรมาครับ” ยุนโฮเกลี่ยปอยผมไม่ให้บดบังใบหน้าสวย


“คุณสามีหึงเหรอ เพื่อนที่มหาลัยน่ะฮะ”

ใบหน้าสวยซบลงอกกว้าง นิ้วเรียวไล้ลงไปตามกล้ามหน้าอกลูบไล้ลงไปต่ำเรื่อยๆ เบือนความสนใจของอีกฝ่าย


“อย่าสิ! ถ้ามันตื่นขึ้นมาที่รักจะลำบากนะ” ยุนโฮจับไม่ให้มือซุกซนเลื่อนลงต่ำไปมากกว่านี้


“นี่แหนะ ทีหลังห้ามรับโทรศัพท์โดยไม่ได้รับอนุญาตนะฮะ” นิ้วเรียวบิดจมูกโด่งอย่างหมั่นเขี้ยว


“ก็ปลุกแล้วไม่ตื่นเองนิ ลูกแมวขี้เซา” ยุนโฮจับมือที่วุ่นวายกับจมูกคมมาประทับจูบแผ่วเบา


“แจจุงไม่ใช่ลูกแมวนะฮะ” ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่องเมื่อได้รับการปรนนิบัติอ่อนโยน


“ลูกแมวขี้โกหกด้วย ทีหลังใครถามก็บอกไปสิว่าอยู่กับคุณสามี” แจจุงขึ้นทาบทับร่างสูง ปลายจมูกชนกัน ริมฝีปากอวบอิ่มแตะจูบปากหยักอย่างแผ่วเบา


“อ้อนแบบนี้จะเอาค่าตัวสักกี่ล้านล่ะคราวนี้ หืม”

“อย่าพูดแบบนั้นสิฮะ แจจุงแค่อยากทำตัวดีๆ บ้าง”


“งั้นเหรอ ถ้าอยากทำตัวดีๆ ก็เลิกทำงานบ้าๆ นั่นซะทีสิ!” ยุนโฮยังคงปักใจเชื่อในคำพูดของฮีชอลเมื่อตอนเจอกันครั้งล่าสุด

 

“ผมก็ไม่รู้ว่าแจจุงจะเปลี่ยนไปขายที่อื่นหรือเปล่า แต่เห็นเขาบอกว่าจะไปเรียนต่ออะไรนี่แหละ ผมให้ข้อมูลคุณได้มากแค่นี้แหละฮะ”

 

“ถ้าอยากให้เลิก...” แจจุงยิ้มกริ่มเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของยุนโฮ มือบางไล้ลูบตามใบหน้าหล่อเหลา

 

ยิ่งยุนโฮคลั่งเท่าไหร่...ก็ยิ่งสาแก่ใจของคิมแจจุงเท่านั้น

ผมชักอยากจะเห็นคุณลงไปดิ้นตายเร็วๆ แล้วสิคุณยุนโฮ 

ถึงคราวที่แจจุงจะสอนบทเรียนความเจ็บปวดราคาแพงให้คุณ พร้อมหรือยังละฮะ...คุณสามี 

 

“ก็ขอแจจุงแต่งงานซะทีสิฮะ...”

สิ้นสุดเสียงหวานทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครา

 ♥♥♥


ขายาวทรุดลงแนบกับประตูหอพักของร่างบางอย่างหมดแรง ชางมินกุมขมับจ้องมองโทรศัพท์ที่ถูกแจจุงตัดสายอย่างไร้เยื่อใยแถมยังเรียกชื่อคนๆ นั้นไม่ใช่เสียงเรียกที่ปกติแต่มันเป็นเสียงเหมือนคนกำลังทำเรื่องอย่างว่ากัน


“ทำไมต้องโกหกกันด้วย...แจจุง”

ใบหน้าคมเข้มค่อยๆ เงยหน้าเมื่อรู้สึกถึงการปรากฏของใครอีกคน รอยยิ้มหวานๆ เรียกให้คนตัวสูงค่อยๆ ยืนมองหน้าสวยระยะประชิด


“ถ้าได้ยินไม่ผิด เมื่อกี้คุณเรียกชื่อแจจุงใช่มั้ยฮะ”

ชางมินจ้องใบหน้าขาวอย่างไม่วางตา


“ใช่ เธอฟังไม่ผิดหรอก”


“เหรอฮะ ดีใจจังนี่ห้องแจจุงใช่มั้ย”

ร่างเพรียวนั่นยกยิ้มมุมปากก่อนจะทำหน้านิ่งๆ


“หาเจอจนได้ หึ!”


“เธอเป็นใคร” ชางมินขมวดคิ้วขุ่นมองอย่างไม่วางใจคนตรงหน้า


“เอ่อ ผมลีจุนกิรุ่นพี่ของแจจุงนะฮะเรียกว่าจุนกิเฉยๆ ก็ได้ แล้วคุณ...”


“ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่”


“พอดีผมไม่มีเพื่อนไปทำงานตอนเช้าน่ะฮะ แจจุงเองก็ถือว่าสนิทกันพอสมควร ไหนจะอยู่ชองนัมแล้วก็มหาลัยเดียวกันยังบังเอิญฝึกงานบริษัทเดียวกันอีกแล้วเห็นว่าพักอยู่ไม่ไกลกันมากเลยว่าจะชวนไปทำงานพร้อมกันน่ะฮะ”


จุนกิพยายามเอ่ยอย่างแนบเนียนเมื่อถูกสายตากดดันจดจ้องมาที่เขาอย่างไม่กระพริบตา


“แจจุงไม่อยู่หรอก”


“งั้นไม่เป็นไร...ขอตัวนะฮะ”


“เดี๋ยว! พอจะพาผมไปบริษัทที่คุณว่าได้มั้ย”

 

 ♥♥♥

“แจจุง! มีคนมาขอพบน่ะ” เสียงรุ่นพี่ฮันคยองเรียกให้แจจุงละมือจากการขีดเขียนแบบอาคารที่กำลังไปได้สวย


“ขอบคุณฮะรุ่นพี่” แจจุงเดินเรื่อยมายังห้องรับรองแขกที่แยกออกจากห้องทำงานไม่ไกลนัก มือบางผลักประตูให้เปิดออก ดวงตาสวยเบิกโตตกใจเมื่อเห็นร่างที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอในสถานที่ทำงานได้


“ชางมินมาได้ยังไง”


“เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็น เมื่อคืนนายนอนที่ไหน”


“มานี่เลยชางมิน” มือบางคว้าแขนแกร่งให้เดินตาม เรียวขาเล็กก้าวนำชางมินไปยังที่สงบอย่างจุดพักสูบบุหรี่สำหรับพนักงาน


“รีบๆ พูดให้จบ ฉันมีงานต้องทำ” แจจุงเอ่ยอย่างนึกรำคาญความห่วงใยของเพื่อนตัวดี


“นายอยู่กับผู้ชายคนนั้นทั้งคืนใช่รึเปล่า”


“ไม่รู้สักเรื่องจะได้มั้ยชางมิน”


“พี่ยุนโฮ ผู้ชายคนนั้นที่ว่า เขาคือพี่ชายของฉันและนายเองก็ คะ...คือ เพื่อนรักของฉัน ชางมินคนนี้ไม่มีสิทธิ์จะรู้เรื่องของเพื่อนรักและพี่ชายของตัวเองเลยงั้นเหรอ”

ดวงตาสวยเบิกกว้างกับถ้อยคำที่ได้ยินจากปากชางมิน


ยุนโฮเป็นพี่ชายของชางมินงั้นเหรอ...

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย...


“ชางมิน คือ ฉันกับยุนโฮ เรา...&rdqu