Title: Abnocent ♥ ผู้ชายร้ายบริสุทธิ์

Pairing: Yunho&Jaejoong | Siwon&Heechul | Changmin&Jihye | Yuchun&Junsu

Genre: Romantic-Comedy

Rating: PG | NC

Author: IRain

 

 

 

 

ภารกิจที่ 7

พ่อของลูก {65 per.}


           

โฟล์คสวาเกนบีทเทิลชะลอความเร็วในย่านธุรกิจใจกลางเมือง หากมองจากมุมนี้จะเห็นร้านเรือนกระจกรอบล้อมด้วยรั้วสีขาวท่ามกลางสวนดอกไม้ แสงไฟตามท้องถนนในยามค้ำคืนสาดส่องให้ร้านไอศครีมโฮมเมดดูน่ารักโรแมนติกอย่างลงตัว

 

 

ยุนโฮบังคับพวงมาลัยตีไฟเลี้ยวเข้าซอยข้างร้าน ‘Je t’aime’ ประตูรั้วเลื่อนอัตโนมัติเผยให้เห็นบ้านสองชั้นขนาดพอเหมาะตกแต่งสไตล์บาหลีเชื่อมติดกับร้านไอศครีม แจจุงลอบสังเกตผ่านกระจกแอบชื่นชมในการออกแบบบ้านที่ลงตัวสำหรับคนเมืองสมัยใหม่

           

“ชื่อร้านอ่านว่าอะไรฮะคุณยุนโฮ”

 

 

“เฌอแตม”

           

“แหนะ! จะบอกรักกันก็ไม่บอกแจจุงจะได้เตรียมเขิน ><”

 

 

Je t’aime

ภาษาฝรั่งเศสแปลว่า ‘ฉันรักเธอ’

 

 

ใครๆ ก็รู้ คำพื้นฐานบอกรักพวกนั้นทำไมคุณดาราจะอ่านไม่ออก ยุนโฮถึงกับหลุดอมยิ้มพลางส่ายศีรษะในท่าทีบิดม้วนเขินอายของแจจุง ไม่ว่าแสดงอากัปกิริยาใดภายในสายตาคมดั่งเลนส์กล้องกลับมองว่าเป็นภาพที่บริสุทธิ์แสดงออกมาจากเบื้องลึก แม้ว่าใครจะกล่าวหาว่าบุคคลผู้นี้ ‘ร้าย’ เพียงใดตาม

 

 

คุณน่ะตัวร้าย!

           

ตลอดทางนำเข้าสู่ตัวบ้านสวยงามด้วยดอกไม้หลากชนิด กลิ่นหอมตามธรรมชาติสร้างความผ่อนคลายเยือนต้อนรับผู้มาใหม่ ก่อนยุนโฮเดินนำทางเข้าห้องรับแขกที่แบ่งสัดส่วนเป็นอย่างดี

           

“รอตรงนี้ก่อนนะครับ”           

ลูกชายเจ้าของบ้านปล่อยให้แขกนั่งสำรวจรอบบริเวณ คุณดาราถือวิสาสะคว้ากรอบรูปบ่งบอกเรื่องราววัยเด็กของเจ้าชายน้ำแข็ง ใบหน้าเรียบนิ่งไม่รู้ว่าอยู่ในห้วงอารมณ์ใดนั้นเรียกให้แจจุงหลุดขำ นิ้วขาวเกลี่ยบริเวณแก้มยุ้ยผ่านรูปภาพ

           

“เรามาสร้างความทรงจำที่มีแต่รอยยิ้มด้วยกันเถอะยุนโฮ!”           

ก่อนที่คนมือบอนจะวุ่นวายกับกรอบรูปที่ตั้งโชว์นับหลากรูป เสียงโทนทุ้มนั้นสะท้อนดังขึ้นพร้อมกับเสียงเร่งฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ แจจุงหันตัวกลับหมายนั่งลงบนโซฟาทำตัวเป็นแขกที่ดี

           

ทว่า!

           

“น…หนูแจจุง!” คุณแม่ยังสาวของยุนโฮว้าปากเหวอ แจจุงพยายามขยับตัวเข้าใกล้ ‘คุณแม่’ ก็ขยับตัวถอยห่าง ใบหน้าสวยหวั่นวิตกหันไปขอความช่วยเหลือจากยุนโฮ

           

เหมือน!

           

เหมือนมาก!

           

เหมือนหลุดออกมาจากโปสเตอร์ห้องนอนลูกสาว!

           

“แจจุง! คิมแจจุงยินดีที่ได้พบฮะคุณแม่” คุณดาราโค้งคำนับด้วยความนอบน้อม ทว่าคุณแม่ผู้โปรดปรานดาราชื่อดังได้ช็อคกับการปรากฏตัวหลุดออกมาจากจอทีวีของคิมแจจุงไปแล้ว

           

“น้องยุนเอายาดมให้คุณแม่ทีลูก!” คุณแม่คนสวยคว้าไหล่ยุนโฮ เดิมทีลูกชายคนโตชี้แจงบอกรายละเอียดว่าจะพาคนรู้ใจมาพบ ถ้าบอกว่าแฟนของลูกชายคือคิมแจจุงแม่จะได้เตรียมใจไม่ให้เสียสติแต่แรก

           

“คุณแม่อยู่กับแจจุงไปก่อนนะครับ” ยุนโฮประคองคุณแม่นั่งโซฟาดูแลอยู่ไม่ห่าง แจจุงเห็นอาการดังนั้นก็พลอยใจไม่ดีไปด้วย

           

“เดี๋ยว!” ยุนโฮชะงักฝีเท้า นึกกังวลความสัมพันธ์หากคุณแม่ไม่เห็นด้วยกับการคบหาระหว่างแจจุง

           

“เอาปากกา! กระดาษแล้วก็กล้องถ่ายรูปมาด้วย!”

           

“ไม่เอายาดมแล้วเหรอครับ” ยุนโฮงงเป็นไก่ตาแตก อะไรของคุณแม่!

           

“คุณแม่จะถ่ายรูปขอลายเซ็นหนูแจจุง! ให้เร็วเลยลูกคนนี้!” ส่ายหน้าปลงให้กับเจ้าลูกชายความรู้สึกช้า ใครจะปล่อยให้โอกาสใกล้ชิดเอ็กคลูซีฟยิ่งกว่างานแฟนมีตบัตรราคาหลายหมื่นวอนหลุดลอยไป นี่คิมแจจุงดาราดังระดับประเทศทีไม่ใช่ว่าจะได้เข้าหาง่ายๆ นะพ่อลูกชาย!

           

ยุนโฮกลับมาด้วยความโล่งอก แจจุงใกล้ชิดเข้ากับคุณแม่ได้เป็นอย่างดี ทุกอย่างราบรื่นมากกว่าที่คาดไว้ หยิบยื่นกระดาษพร้อมปากกาส่วนแจจุงก็เซ็นคล่องแคล่วด้วยความถนัด รอยยิ้มหวานถูกโฟกัสเทียบเคียงระยะประชิดคุณแม่ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นไฟล์รูปดิจิตอล

           

“จีฮเยต้องช็อคกว่าคุณแม่เป็นสิบเท่า! รายนั้นเป็นแฟนคลับตัวแม่ของหนูแจจุงเลยนะลูก นี่สงสัยมัวแต่ทำงานกลุ่มจนลืมเวลากลับบ้าน”

 

แจจุงรู้สึกอบอุ่นในอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกลายเป็นหนึ่งในสมาชิกของครอบครัว ได้รับรู้เรื่องราวหลากหลายอย่างจนหายเกร็ง

           

“จีฮเย?”

           

“น้องสาวผมน่ะครับ นิตยสารพวกนั้นที่คุณเซ็นก็เป็นของจีฮเย” ยุนโฮอธิบายคลายความสงสัย

           

“เด็กผู้หญิงกลับดึกบ้านแบบนี้อันตรายนะฮะ!”

           

“หมดห่วงรายนั้นมีเพื่อนกลับแถวนี้พอดี” คุณแม่ยังสาวแจง ลูกสาวคนเล็กสนิทตัวติดเพื่อนตามวัย ปล่อยให้โลกภายนอกสอนรู้จักการประคับประคองก้าวเป็นผู้ใหญ่ ไม่คิดจะจู้จี้จุกจิกเพราะรู้ดีว่านิสัยของลูกทั้งสองเป็นเช่นไร

           

“ค่อยโล่งอกหน่อย”

           

“มาคุณแม่พาเดินชมรอบบ้านดีกว่าโดยเฉพาะ...ห้องนอนเจ้าลูกชาย!”

แจจุงพยักหน้าหงึกด้วยความชอบใจ ยุนโฮไม่คิดท้วงติงปล่อยให้ทั้งสองได้ทำความรู้จักสนิทสนมกัน คุณดาราจะได้คุ้นชินเรียนรู้เรื่องราวของยุนโฮเพื่อการใช้ชีวิตร่วมกัน

 

 

ห้องแรกชั้นล่างสุดของบ้านคือห้องนอนคุณแม่ เรื่อยมาชั้นสองเผยให้เห็นห้องนอนสีหวานแหววบ่งบอกความเป็นเด็กสาว แจจุงเบิกตากว้างภายในห้องราวกับแกลลอรี่เต็มไปด้วยโปสเตอร์รูปภาพของแจจุงทุกอริยาบถ

 

 

“แฟนคลับหนูแจจุงตัวแม่เลยรายนี้!”

คุณดารายังคงสีหน้าทึ่งจนยุนโฮหลุดยิ้มใบหน้าธรรมชาติไร้การปั้นแต่ง ห้องฝั่งตรงข้ามเป็นห้องนอนใครไม่ได้เสียจากช่างภาพสุดหล่อ เวลานี้ที่แจจุงรอคอยมานาน ลูกชายคนโตกับโลกส่วนตัวสูงตกแต่งโทนสีหม่น ภาพถ่ายศิลปะยากต่อคนธรรมดาทั่วไปเข้าใจประดับตกแต่งรอบบริเวณห้อง

           

อินดี้สุดพลัง!

           

ถ้าโลกแตกยุนโฮคงรอดเพราะมีโลกส่วนตัวนะสิ - -;           

ยิ่งน้ำท่วมยิ่งรอดก็โลกส่วนตัวสูงขนาดนี้!!

           

ทั้งสามลงมายังห้องครัวจัดเตรียมอาหารว่าง แจจุงสำรวจเครื่องใช้ในครัวอย่างสนใจ ส่วนยุนโฮกลายเป็นลูกมือคุณแม่ตักไอศครีมอย่างคล่องแคล่วเรียกให้แจจุงอยากมีส่วนร่วม เสียงหัวเราะผสานกัน ความเย็นเอกลักษณ์โดดเด่นของไอศกรีมไม่สามารถทำลายความอบอุ่นที่แจจุงสัมผัสได้

           

ช่วงเวลาแลกเปลี่ยนบทสนทนายังคงดำเนินไปเรื่อยๆ โดยมีคีย์เวิร์ดสำคัญ ‘ยุนโฮ’ เป็นหัวข้อ คุณแม่กับแจจุงดูเข้าขากันอย่างน่ารักแต่สำหรับยุนโฮมันไม่ใช่เลย ทั้งสองนินทาเรื่องราวของคุณตากล้องอย่างออกรส

           

“คุณแม่!” ท้วงเรียกเมื่อคุณนายชองแฉพฤติกรรมตั้งแต่วัยเด็กยันโตเสียหมดเปลือก แจจุงเผยยิ้มให้มุมมองลูกชายช่างอ้อน ภาพลักษณ์เจ้าชายน้ำแข็งถูกลบเลือนชั่วขณะ

           

“ว่าแต่...หนูแจจุงกับเจ้าลูกชายรักกันได้ยังไง”           

ทั้งยุนโฮและแจจุงเผลอสบประสานตากันอย่างไม่ตั้งใจ ยุนโฮรีบเบือนหน้าหลบ เกาท้ายท้ายแก้เก้อ ส่วนคุณดาราก้มหน้างุดจนเสียบุคลิกมั่นใจ

           

“แจจุงเจอยุนโฮที่สตูดิโอตอนถ่ายนิตยสารฮะ!” ถ่ายทอดเรื่องราวเป็นคำตอบ ผู้เป็นแม่พยักหน้าเจือรอยยิ้มแซว

           

“ตอบไม่เห็นตรงคำถามแม่ถามว่ารักกันได้ยังไงต่างหาก...”           

ก่อนที่คำตอบแก้ตัวของแจจุงเผยขึ้นกลับมีเสียงหนึ่งเรียกความสนใจกว่าบทสนทนาเรื่องราวระหว่างยุนโฮและแจจุง

           

“จีฮเยกลับมาแล้วเหรอลูก!”

           

ตุ้บ!           

กระเป๋าถือเคว้งหลุดจากมือเล็ก เหมือนโลกหยุดเคลื่อนไหว ร่างกายหมดเรี่ยวแรงหลงเหลือเพียงหัวใจเต้นเสียงดังตุบตับ จุดโฟกัสเพียงใบหน้าสวยหวานถอดแบบออกจากโปสเตอร์ที่เรียงรายติดภายในห้องนอน

           

“พ...พี่! พี่แจจุง!”           

อาการนิ่งสงบหมดลุคสาวช่างจ้อ จีฮเยเข้าโหมดปิดเสียงไปแล้วเรียบร้อย ผิดกับแจจุงยิ้มร่ามองสลับยุนโฮกับน้องสาวหาจุดแตกต่างบนใบหน้า สองพี่น้องหน้าตาคล้ายกันมากถ้าจะให้เปรียบเทียบจีฮเยไม่ต่างจากยุนโฮใส่วิกเลย

 

 

“อย่าเพิ่งเป็นลมหมดสติ! มาลูกมานั่งก่อน” ตีมือลงเก้าอี้ว่างข้างตัว โต๊ะรับประทานอาหารขนาดสี่ที่นั่งลงตัวตามจำนวนคนพอดี จีฮเยทิ้งตัวนั่งตรงข้ามแจจุง เหมือนวิญญาณหลุดจากร่างไปแล้ว ความสงสัยในความเป็นมาของดาราดังที่ปรากฏตัวภายในบ้านถูกทิ้งไปพร้อมกับสติแล้วเรียบร้อย

           

“รับพี่ไว้เป็นคนในครอบครัวด้วยอีกคนนะจีฮเย” แจจุงยื่นมือรอรับสัมผัส รอยยิ้มที่เคยเห็นผ่านสื่อต่างๆ ยิ้มด้วยความจริงใจส่งมอบเพิ่มความตื่นเต้นให้จีฮเย โดนรอยยิ้มสดๆ จากตัวเป็นๆของคิมแจจุงแอทแทค

 

 

ตู้ม!

ระเบิดตัวกลายเป็นโกโกครั้น

 

 

แฟนคลับตัวแม่ไม่ทิ้งโอกาสจับมือดาราในดวงใจ ราวกับเวลาหยุดเดินรับรู้ได้ถึงความนิ่มจดจำรายละเอียดมือขาวทุกสัมผัส

           

ไม่อาบน้ำล้างมือแล้วคืนนี้ -..-

           

“คุณแม่หยิกจีฮเยที ขอแรงๆ เลยนะคะ!”

           

“โอ๊ย! มันเจ็บนะคะ”

 

 

“เจ็บ? แสดงว่านี่ไม่ใช่ฝันใช่มั้ยคะ!” ความเจ็บจากเรียวแขนผสานกับแรงบิดของคุณแม่บ่งบอกว่าทุกอย่างคือความจริง จีฮเยร่างเริงสดใสสมวัยจนแจจุงรู้สึกเอ็นดู

           

“เดี๋ยวพี่ช่วยซ้ำอีกแรงจะได้ตื่นจากฝัน มา!” ยุนโฮสมทบช่วยซ้ำน้องสาวอีกแรง จีฮเยบู้หน้าหลีกแขนหนีทันท่วงที จุดเริ่มต้นของเสียงหัวเราะผสานกันอีกครั้ง

           

นี่แหละเสน่ห์ของคำว่าครอบครัว

 

 

edit @ 1 Aug 2013 23:09:09 by IRain

edit @ 1 Aug 2013 23:09:41 by IRain